Τελευταία Άρθρα

43.ΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ
Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017
                                         ...
42.Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΒΙΟΫΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ
Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017
                                         ...
41.ΑΝΟΙΞΗ-Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Σάββατο, 13 Μαΐου 2017
                                         ...
ANOIΞH ο Θρίαμβος της ΖΩΗΣ!
Σάββατο, 29 Απριλίου 2017
                                         ...

01. Πρόσκληση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

στον Περίπατο των Στοχαστών

buds--fresh-rose--white-rose--present 3189713 

prosklisi

 

«Η  Ανθρωπότητα θέλει νʼαγαπήσει. Θέλει νʼαγαπήσει απʼτην αρχή,   μʼόλη την αγάπη που έχει στο μεταξύ ενσαρκώσει απʼόλη της  την  πείρα,κεντρισμένη μόνο απʼ τη δημιουργική πνοή της.» 

«Ο αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός είναι ο πολιτισμός «οπού η υφή του ασφαλώς δεν αφορά μια ξέχωρη φυλή,αλλά στο βάθος όλες τις φυλές του κόσμου και που αντιπροσωπεύει μʼέναν τρόπο το δυναμικό του Παγκοσμίου Πνεύματος.»

 «Ομπρός οι Δημιουργοί!...Την αχθοφόρα ορμή Σας  στυλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος! 

...  Πρωτάκουστες,βαριές με ζώνουν Αρμονίες!Ομπρός,συντρόφοι, βοηθάτε να σκωθεί,να γίνει ο ήλιος Πνέμα!

 Σιμώνει ο νέος Λόγος πʼ όλα θα τα βάψει  στη νέα του φλόγα,νου και σώμα, ατόφιο ατσάλι(...)

      Ομπρός,παιδιά,και δε βολεί μονάχος του νʼ ανέβει ο ήλιος(...) σπρώχτε με χέρια και κεφάλια,για νʼ αστράψει

ο ήλιος Πνέμα!»

 Άγγελος   Σικελιανός             

(Από «Δελφική Έκκληση»,            

«Ο Διθύραμβος του Ρόδου» και       

«Πνευματικό  Εμβατήριο»)           

            715 399712120077365 1069636069 n

                                                                              «Εντολή σου» είπε «αυτός ο

                                                                                κόσμος                                                                          

                                                                                και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου

                                                                                είναι                                                                     

                                                                                Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε» είπε.                                                                                                                                                                                                                                               

                                                                                     Και τα χέρια του άπλωσε όπως κάνει  

                                                                                     νέος  δόκιμος Θεός για να πλάσει

                                                                                     μαζί αλγηδόνα κι ευφροσύνη.                                                                                                

                                                                                     Τη γλώσσα μού δωσαν ελληνική                                                

                                                                                     το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου

                                                                                     Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου(...)

                                                                                     Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο

                                                                                     ανεπαίσθητους συριγμούς , ν’ ακριβολογώ μες στα μυστήρια.

                                                                                     Μιά γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και 

                                                                                     άλλο πράγμα ο έρωτας · άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα · άλλο η

                                                                                     πίκρα και άλλο το μαράζι · άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά . Με

                                                                                     καθαρούς τόνους , θέλω να πω, που―αλίμονο―τους αντιλαμβάνονται

                                                                                     ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται

                                                                                     από το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φως του είναι ο 

                                                                                     αφομοιωμένος μας μόχθος , έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται

                                                                                     κάθε μέρα όλο θάμβος για να μας ανταμείψει.

                                                                                     Θέλουμε δε θέλουμε , αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιάς

                                                                                     αέναης ανταλλαγής ανάμεσα σ’ αυτό που μας συντηρεί και σ’ αυτό

                                                                                     που του δίνουμε για να μας συντηρεί : το μαύρο που δίνουμε , για να

                                                                                     μας αποδοθεί λευκό · το θνησιμαίο , αείζωο.  

                                                                                     Και χρωστάμε στη διάρκεια μιάς λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.                                                                                

                                                                                                                                                           Οδυσσέας Ελύτης                                     

                                                                                                                     ( Από το «Άξιον Εστί» και τον «Μικρό Ναυτίλο»:

                                                                                                                                                     ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ)            

 

 

           

    stellaria

 

    YΜΝΟΣ ΕΙΣ ΜΟΥΣΑΝ

 

 

02. Ενημερωτικό Σημείωμα

 

Το έργο «Η ΥΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ» της Βίρνας Αιγιάλη αποτελεί μυθιστορηματική δοκιμιακή έκφραση του ανθρώπινου αυτοπροσδιορισμού μέσα στον Σύμπαντα Κόσμο. Το άτομο γίνεται διαχρονικός φορέας βίωσης ζωής και γνώσης συγκεντρώνοντας παραδοσιακές μνήμες χιλιάδων χρόνων, επαναπροσδιορίζοντας τις δυνάμεις του και διευρύνοντας ολονέν τον κύκλο του στην εναρμόνισή του με το Σύμπαν.

Η νέα ατομικότητα-ζωή ανοίγεται με αθωότητα, αγνότητα, στοχαστική παράδοση στον κόσμο, ενώ, στη συνέχεια μέσα στο ιστορικό στίγμα, υφίσταται την κανονικοποίηση του πολιτισμού, την υποταγή στη στερεότυπη γνώση και εξουσία, την τάση εξομοίωσης του πλήθους, τα νομικά όρια της ελευθερίας και τις παραβιάσεις της, και προχωρεί, με συνειδητοποίηση ανασταλτικών παραγόντων καταπίεσης, απογοητεύσεις, φθορές, πληγές, απώλειες, διακινδυνεύοντας σε ακροβασίες για απελευθερώσεις και συναρμονίες, ενδυναμώνοντας την ορμή της ελευθερίας με γνώση, αγάπη, δημιουργικότητα.

Διαβάστε περισσότερα: 02. Ενημερωτικό Σημείωμα

03. Περίληψη 1ου Κύκλου

aigialiSITEΗ δωδεκάχρονη Αιθρία,ψάχνοντας την αυτογνωσία της στον καθρέφτη, βιώνει μία συγκλονιστική μεταφυσική εμπειρία : την χωροχρονική κυκλωτική πύλη προς την συμπαντική αιωνιότητα.

Ο 1ος Κύκλος του έργου αρχίζει από την ευαίσθητη παιδική ηλικία,με άμεσες θεάσεις στον άγοντα άξονα μιάς ιερής μυσταγωγίας στις Αρχές του Ελληνικού Πολιτισμού , με την Παγκόσμια εμβέλειά του, στοχεύοντας στην έμπνευση και ανάδυση των ευγενέστερων ψυχοπνευματικών ιδιοτήτων του ανθρώπου. Εδώ το «Παιδί» δεν περιορίζεται ηλικιακά σε στενά χρονικά όρια,αλλά νοείται ψυχολογικά,ως αφετηρία, με όλες τις ιδιότητες της αθωότητας και της ορμής της ζωής και τα παρεπόμενά τους (λάθη, πάθη, ανωριμότητα, άγνοια...) , σ’έναν διαρκή επιτακτικόν αγώνα γνώσης - απελευθέρωσης, με ανάπτυξη πρωτόβουλης κρίσης, ευθύνης, αυτενέργειας, δημιουργικότητας, προς εκ-παίδευση,ωρίμανση και ψυχολογική «ενηλικίωση», μέσα στις αντίξοες συνθήκες του ιστορικού στίγματος της σύγχρονης εποχής. Προσδιορίζοντας τις γεωγραφικές και ιστορικές συντεταγμένες,παρουσιάζει απ’ αρχής της γέννησης της Αιθρίας και εντεύθεν,σε χρόνο Ενεστώτα, χαρακτηριστικά δρώμενα της καθημερινότητας ,που οδηγούν σε πνευματικές υπερβάσεις,ανακαλύπτοντας σ’ έναν κόσμο διαρκών μεταβολών, τις αιώνιες σταθερές Ιδέες-Αξίες Ζωής,σε μιαν αέναη διαλογική του βάθους, όπου ο λόγος των Στοχαστών,ως κατάθεση στην Τράπεζα της Ανθρωπότητας,έρχεται συνοδοιπόρος στο προσωπικό ταξίδι της αυτογνωσίας και της γνώσης του Σύμπαντος Κόσμου.

 

 

 

 

04. Περίληψη 2ου Κύκλου

aigiali2          Η δωδεκάχρονη Αιθρία, ψάχνοντας την αυτογνωσία της στον καθρέφτη,
         βιώνει μια  συγκλονιστική  μεταφυσική   εμπειρία : το ΕΝΑ που μας διαπερνά.
         Η διεισδυτική ματιά της αγνής εφηβείας την απλώνει στην ανακάλυψη του κόσμου,
         μες από μια  ευχαριστιακή  αγαπητική πληρότητα για το μυστήριο της Ομορφιάς
         και Αρμονίας. Συγχρόνως , όμως , πάσχει   τις οδύνες της προβληματικής
         ανθρωπότητας , που κινδυνεύει από τα λάθη της με αφανισμό . Η ευθύνη της
         Ζωής ενδυναμώνει την ελεύθερη κριτική σκέψη και την πρωτόβουλη δράση της
         για αληθινή Γνώση και εξασφάλιση μιάς ειρηνικής ανθρωπότητας,
         με κινητοποίηση των θετικών στοχαστικών δυνάμεων και συντονισμό
         στον παλμό της Συμπαντικής Αρμονίας.

05.Η Ύλη Των Ονείρων

Η   Υ Λ Η   Τ Ω Ν   Ο Ν Ε Ι Ρ Ω Ν

Η   Π ρ ο ί κ α  Τ η ς   Α ρ ι ά δ ν η ς

earth-

Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ι Α

                                     

Ωραία μαλλιά κυματιστά, πρόσωπο, χείλη, μάτια στο χρώμα του μελιού :

Ο καθρέφτης : μάτια στα μάτια κοιτάζουν ακίνητα να εγγράψουν συνολικά :

Μαλλιά, πρόσωπο, χείλη, μάτια:ποιά είμαι; στο απόλυτο κενό του παντός

ποια είμαι

                                   ποιός είμαι           συγχρόνως    

      τί είμαι           

όπου ποια- ποιος- τι είναι ένα : μία καθαρή έννοια χωρίς δειγματισμό ∙ εντελώς υπαρξιακή ∙ μία άριστη ατομικότητα που προσπαθεί, σαν ένα καινούργιο φουστάνι, να χωρέσει μέσα της την σφίζουσα απεραντοσύνη :

                                                                                                 ποια είμαι ;;;

Διαβάστε περισσότερα: 05.Η Ύλη Των Ονείρων