Τελευταία Άρθρα

43.ΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ
Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017
                                         ...

 

 

Β ί ρ ν α   Α ι γ ι ά λ η

          

 

 

 

 

 

   Η   Υ Λ Η    Τ Ω Ν   Ο Ν Ε Ι Ρ Ω Ν

 

      « Η προίκα της Αριάδνης »

 

 

 

 stellaria

 

 

 

 

                    ΒΙΒΛΙΟ 1ο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                      

 

 

         Δώρo για τη μητέρα

και την εγγονή μου

 earth-

 

 

 

Εξαιρετική Αφιέρωση στους

Αρίστους Διδασκάλους μου

Μίκη Θεοδωράκη

και

Οδυσσέα Ελύτη

                                        

                              

 

 

 

 

 

 

Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ι Α

 

     Ωραία μαλλιά κυματιστά, πρόσωπο, χείλη, μάτια στο χρώμα του μελιού :

Ο καθρέφτης : μάτια στα μάτια κοιτάζουν ακίνητα να εγγράψουν συνολικά :

Μαλλιά, πρόσωπο, χείλη, μάτια: ποιά είμαι; στο απόλυτο κενό του παντός

                         ποιά είμαι

                         ποιός είμαι     συγχρόνως

                         τί είμαι            

όπου ποια- ποιος- τι είναι ένα :μία καθαρή έννοια χωρίς δειγματισμό ∙ εντε-λώς υπαρξιακή ∙ μία άριστη ατομικότητα που προσπαθεί, σαν ένα καινούργιο φουστάνι, να χωρέσει μέσα της την σφίζουσα απεραντοσύνη : ποια είμαι ;;;

Είμαι αυτή η μορφή και το περιεχόμενό της : αυτά τα μαλλιά, το πρόσωπο, μύτη, χείλη, μάτια… Είμαι αυτά τα μάτια, αυτό που υπάρχει μέσα στους κύ κλους των ματιών που κοιτάζω προς τα έξω στον καθρέφτη και το βλέμμα αστραπή βαθαίνει αντίθετα μέσα μου. Είμαι αυτό που κοιτάζω μέσα απ’ τα μάτια μου μέσα μου. Το ακίνητο μελί των δύο μικρών ζευγαρωτών κύκλων ακτινωτά εστιάζεται στο κέντρο τους σε κύκλο σκοτεινό μικρότερο : Κόρη. Στοχάζομαι. Τίποτε δεν ακινητεί. Τα πάντα πάλλονται αναδεύσεις ρευστό-τητας στη λεπτότατη αρμονία του κύκλου και της σκοτεινής τελείας και μια συγκλονιστική μαγνητική ορμή αστραπιαία τραβώντας με μέσα στη μαύρη κουκίδα, μου ανοίγει κυκλωτικά ατελεύτητη σήραγγα κίνησης, μέσα στ’ άπειρα ν’ απλώνομαι ιλιγγιωδώς ακινητούσα, με θεάσεις μικρών φωτεινών αλλεπάλληλων ακτίνων, κόκκων φωτός, διάστικτων σκοταδιών πυκνωμένης συμπαντικής απεραντοσύνης να περνούν από μέσα μου, με μιαν αύξουσα επιτάχυνση που, πολλαπλασιάζοντας τα φωτεινά σημεία γύρω μου, με τραβάει σε μια ολοένα διευρυνόμενη απεραντοσύνη, να ταυτιστώ.  Μία μοναδική κίνηση ταυτόχρονη στο μέσα- έξω, όπου δεν υπάρχει το μέσα και το έξω και όπου αληθινή πραγματικότητα είναι το ενσυνείδητο σημείο που αποδείχνεται απέραντο. Ο συγκλονισμός του ιλίγγου στην απέραντη διάχυση φέρνει μια σκέψη : μη χαθώ, μην τρελαθώ… Συνέρχομαι στη μορφή μέσα στον καθρέφτη :

                                        Ε ί μ α ι ε γ ώ

 

     Τι ήταν αυτό; Τ’ ορκίζομαι να μην ξανακοιτάξω βαθιά στα μάτια μου μες στον καθρέφτη,―όμως δεν το πιστεύω.

 

                                Είμαι δώδεκα ετών στους κύκλους της γης

                                Είδα στη στιγμή τα άπειρα διαστήματα

                                Είδα το Ένα που με διαπερνάει.

                                Νιώθω: ο χρόνος δεν υπάρχει.

                                                                                                                     

         Π ώ ς ν α   χ ω ρ έ σ ω   σ τ α   ρ ο λ ό γ ι α   τ ο υ ς ;

                                         

 

stellaria

 

 

Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η

 

                  Χάος     Φάος     Φως

                                           άπλετο φως

                                       η ύλη του παντός

                           δίχως ύλη, ο χορός των χρωμάτων  

                                           δίχως χρώμα

                                     ο χορός του παντός

                     πυκνώσεις αγάπης στα αχανή διαστήματα

                                              όλα φως

                                                 φως            

                 στο διαθλασμένο κρύσταλλο της παιδικής φωνής

                                       που τραγουδάει

                                                 φως

 

                                   « Δύο συ και τρία γω

                                           πράσινο πεντόβολο

 

                                      μπαίνω μέσα στον μπαξέ

                                              γεια σου κύριε Μενεξέ

 

                                      Σιντριβάνι και νερό

                                             και χαμένο μου όνειρο

 

                                      Τζίντζιρας τζιντζίρισε

                                             το ροδάνι γύρισε

    

                                      Χοπ αν κάνω δεξιά

                                             πέφτω πάνω στη ροδιά

 

                                      Χοπ αν κάνω αριστερά

                                             πάνω στη βατομουριά

 

                                      Το ’να χέρι μου κρατεί

                                             μέλισσα θεόρατη

                      

                                      τ’ άλλο στον αέρα πιάνει

                                             πεταλούδα που δαγκάνει »

 

 

                     Μ’    α γ α π ά α ς…;…

 

 

 stellaria

 

                    

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ

 

    

  Όταν σκιρτούσα χέρια, πόδια και  πρόσωπο    

     να γεννηθώ στον κόσμο, μες στους  σπασμούς,     

 

                      η γη καταστάλαζε, κάτω απ’ τις ρίζες των φυτών,

                      το αίμα των τελευταίων πολέμων και τη σκόνη

                      των συντριμμάτων,

                      οι λαοί έγλυφαν τις πληγές τους

                      οι εξουσίες ετοίμαζαν καινούργια όπλα

                      μυριάδες μορφές ζωντανών πλασμάτων είχαν χαθεί

                      απ’ τη ζωή του πλανήτη

                      εκατομμύρια άνθρωποι πέθαιναν από πείνα

                      η επιστήμη ανακάλυπτε τον τέταρτο δακτύλιο

                      του Κρόνου  

                      άγγελοι ύφαιναν τα νέα άνθη

                      και οι φωνές των προφητών

                      χτυπιούνταν πάνω στις αντανακλάσεις τους

                      σε απωθημένα ύψη φωτός

                      περιδινούμενες

 

       freziagif