Ο ορισμός της λέξης ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σημαίνει : ο ΔΗΜΟΣ ΚΡΑΤΕΙ , δηλαδή ο Οργανωμένος Πολιτικά Λαός(Δήμος) αποτελεί το Κράτος (Κρατεί), την Ανώτατη Αρχή Διαχείρισης του Κοινού Βίου . Εδώ ο ΠΟΛΙΤΗΣ είναι ενεργά υπεύθυνος εντεταλμένος της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ για την επίτευξη της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ στην Κοινωνία των Ανθρώπων , η οποία χαρακτηρίζεται ως ΠΟΛΙΤΙΚΗ , ακριβώς ονοματίζοντας την μεγάλη συνάθροιση (Πόλος) ανθρώπων με όμοια στην Γη αποστολή : την ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΗ ΕΥΤΥΧΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ . Για τον σκοπό αυτό λειτουργούν 3 Νομοθετικά Όργανα: η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΩΝ (ανά 50 από τις 10 Φυλές ,από 30-50 ετών) , η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΝ-ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ-ΓΕΡΟΥΣΙΑ (άνω των 60 ετών νουνεχείς) και η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ (άνω των 20 ετών),το ισχυρότερο όργανο ελέγχου και ψήφισης Νόμων και αποφάσεων πολιτικών-στρατιωτικών-οικονομικών-θρησκευτικών . Η Ασφάλεια των πολιτών και της Πολιτείας ήταν έργο ευθύνης όλων των πολιτών-οπλιτών άγρυπνων φρουρών και μαχητών εναντίον οιουδήποτε κινδύνου. Η επίτευξη της οικονομικής επάρκειας και αυτάρκειας και η δίκαιη φορολόγηση ανάλογα με την περιουσία καθενός , καθώς και ο Θεσμός της Χορηγίας, η κρίση , η λογοδοσία και η αυστηρή τιμωρία των παρανόμων της εξουσίας , εξασφάλιζαν ομαλόν κοινωνικό βίο , Παιδεία για όλους , ασφάλεια και ολονέν ανερχόμενη ποιότητα ζωής. Η επιτυχία του όλου συστήματος της άμεσης Δημοκρατίας οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι ο ίδιος ο ΔΗΜΟΣ-ο πολιτικά συνειδητοποιημένος και υπεύθυνος Λαός είναι αυτεξούσιος (χωρίς να δέχεται διαταγές από έναν ή από λίγους εσωτερικούς ή εξωτερικούς αφέντες-τυράννους). Απαγορεύεται με ποινή θανάτου(από το Δικαστήριο της Ηλιαίας) για εσχάτη προδοσία ο φατριασμός , η κομματικοποίηση-τα κόμματα ,οι πολιτικές εταιρίες-συμμορίες , διότι διχάζουν , κομματιάζουν και κατακερματίζουν την ενότητα του Δημοκρατικού Λαού και τους κοινούς στόχους προς Ευημερία και Κοινωνική Ειρήνη του ΣΥΝΟΛΟΥ. Όμοια θανατική ποινή υφίστανται οι λαοπλάνοι , για ψευδείς δηλώσεις και εξαπάτηση του Λαού . Από την εκλογή Αρχόντων αποκλείονται οι αστράτευτοι , οι φοροφυγάδες , οι κίναιδοι,oι άθεοι , οι δεισιδαίμονες , οι εγκληματίες , οι νοητικώς καθυστερημένοι...Σημειωτέον ότι οι υποψήφιοι Άρχοντες  για αιρετό ή κληρωτό Αξίωμα υποχρεώνονταν "παντός του βίου λόγον διδόναι" ,να λογοδοτούν ,έβαζαν ενέχυρο την περιουσία τους για την μελλοντική Λογοδοσία τους και δεν είχαν καμία πολιτική ασυλία ,ενώ απειλούνταν με δήμευση της περιουσίας τους και με εξορία .

       Σε κάθε Δήμο αναγράφονταν στις Κύρβεις οι κρατούντες Νόμοι , τα σημαντικότερα γεγονότα και οι Χορηγοί. Η ίδια η Αθηναϊκή Δημοκρατία εμπεριείχε τις ασφαλιστικές δικλείδες για την ορθή τήρηση των Δικαίων Νόμων της , επανεξετάζοντας τις ήδη εκδικασμένες Δημόσιες υποθέσεις και αποδίδοντας καλύτερη δικαιοσύνη, με πολυπληθέστερο Δικαστήριο εκ 501 ή 1001 ή 1501 δικαστών. Αυτό εφαρμόσθηκε και για την υπόθεση θανατικής καταδίκης του μεγίστου φιλοσόφου Σωκράτη , τρία χρόνια μετά , και καταδικάσθηκαν ως ψευδομάρτυρες οι τρεις κατήγοροι του Σωκράτη με θανατική ποινή , πίνοντας κώνειο.

         

       Αριστοτέλης: "Απάντων αυτός αυτόν πεποίηκεν ο δήμος κύριον , και πάντα διοικείται ψηφίσμασι και δικαστηρίοις , εν οις ο δήμος εστιν ο κρατών. Και τούτο δοκούσι ποιείν ορθώς ευδιαφθορώτεροι γαρ ολίγοι των πολλών εισιν , και κέρδει και χάρισιν".("Αθηναίων Πολιτεία") : Ο ίδιος ο δήμος(λαός) κατέστησε τον εαυτόν του κύριον, και τα πάντα διοικεί με ψηφίσματα και με δικαστήρια, στα οποία ο δήμος είναι η κρατούσα Αρχή. Και νομίζουν ότι σωστά πράττουν , διότι οι λίγοι(εξουσιαστές) διαφθείρονται πιο εύκολα από τους πολλούς , και με κέρδη και με "χάρες"(εκδουλεύσεις).

       Η μεταγενέστερη έκπτωση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος ανάγεται σε πολλαπλές φθορές από πολεμικές συγκρούσεις των ελληνικών πόλεων αναμεταξύ τους και με ξένους κατακτητές , ενώ ο πολιτικός  υποβιβασμός της Δημοκρατίας επιβλήθηκε από τον Ρωμαϊκό ιμπεριαλισμό με τον όρο Respublica , που σημαίνει "Δημόσια Πράγματα" και αφαιρεί εντελώς τον Δήμο από την λήψη αποφάσεων και ενεργό πολιτική δράση, καθιστώντας τον res-πράγμα έρμαιο των διαθέσεων ενός σκληροπυρηνικού εξουσιαστικού μηχανισμού .

       Κορνήλιος Καστοριάδης : " Ως πολιτική , εννοώ την αυτοστοχαστική και διαυγασμένη συλλογική δραστηριότητα , η οποία αναδύεται από την στιγμή που τίθεται το ερώτημα της de jure (περί δικαίου ) ισχύος των θεσμών. Οι νόμοι μας είναι δίκαιοι ; Το Σύνταγμά μας είναι δίκαιο; Είναι καλό; Καλό όμως από ποιαν άποψη; Δίκαιο σε σχέση με τι; Μέσα από αυτούς τους αρέρμονες προβληματισμούς συγκροτείται το αντικείμενο της αληθινής πολιτικής , η οποία προϋποθέτει συνεπώς την αμφισβήτηση των υπαρχόντων θεσμών - έστω και μόνο για να τους επιβεβαιώσει εν όλω ή εν μέρει . Στο ίδιο καταλήγουμε αν πούμε ότι με την κατ' αυτόν τον τρόπο εννοούμενη πολιτική , ο άνθρωπος θέτει υπό αμφισβήτηση , και ενδεχομένως αλλοιώνει τον τρόπο του είναι του ως κοινωνικού ανθρώπου.(...) Πολιτική είναι η διαυγής και αναστοχαστική δραστηριότητα η οποία προβληματίζεται πάνω στους θεσμούς της κοινωνίας και η οποία ,ενδεχομένως, ορίζει ως στόχο τον μετασχηματισμό τους ." 

 

       Κορνήλιος Καστοριάδης: "Αν εξετάσουμε τις σημασίες της ελευθερίας και της ισότητας στην αυστηρή τους λογική και σε όλο τους το βάθος , θα δούμε πρώτα πρώτα ότι η μια συνεπάγεται την άλλη , αντί να αλληλοαποκλείονται , όπως το επαναλαμβάνει ένας παραπλανητικός λόγος εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Θα δούμε επίσης ότι κάθε άλλο παρά έχουν γίνει πραγματικότητα , ακόμα και στις λεγόμενες "δημοκρατικές" κοινωνίες. Στην πραγματικότητα ,οι κοινωνίες αυτές υλοποιούν καθεστώτα φιλελεύθερης ολιγαρχίας . Η καθώς πρέπει "πολιτική φιλοσοφία"της εποχής μας σκεπάζει τα μάτια της μπροστά σ' αυτή την πραγματικότητα -ενώ παράλληλα , είναι ανίκανη να διεξαγάγει μιαν αληθινή φιλοσοφική συζήτηση για τα θεμέλια αυτού του ολιγαρχικού συστήματος(...)Στη Γαλλία - και η κατάσταση είναι η ίδια σε όλες της χώρες της φιλελεύθερης ολιγαρχίας - "ο κυρίαρχος λαός" αποτελείται από 37 περίπου εκατομμύρια ψηφοφόρους . Πώς ασκεί την κυριαρχία του; Καλείται , κάθε πέντε ή εφτά χρόνια, να ορίσει, ανάμεσα σε 3.700 άτομα το πολύ , εκείνους που θα τον "αντιπροσωπεύσουν" για τα επόμενα πέντε χρόνια - ή τον πρόεδρο που θα τον κυβερνήσει . Η αναλογία είναι 1 προς 10.000 . Ας πολλαπλασιάσουμε αυτόν τον αριθμό επί 10 για να λάβουμε υπόψη μας όλους του κεφαλαιούχους, διευθυντές και  τεχνοκράτες του Κράτους , μέλη των κομματικών μηχανισμών , διαχειριστές των μέσων επικοινωνίας,κλπ. θα φτάσουμε , με πολλή γενναιοδωρία , στα 37.000 άτομα σε σύνολο 37 εκατομμυρίων. Η κυρίαρχη ολιγαρχία αποτελείται από το ένα χιλιοστό του πληθυσμού - ποσοστό που θα έκανε τη ρωμαϊκή ολιγαρχία να ωχριά από ζήλια.

        Τα καθεστώτα αυτά της φιλελεύθερης ολιγαρχίας αντιπροσωπεύουν τον συμβιβασμό στον οποίον έχουν φτάσει οι κοινωνίες μας ανάμεσα στον καθαυτό καπιταλισμό και τους χειραφετικούς αγώνες που προσπάθησαν να τον αλλάξουν ή να τον κάνουν πιο φιλελεύθερο(...)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Γίνεται όμως λόγος περί ισότητας ,επίσης περί ¨ανθρωπίνων δικαιωμάτων".Δικαιωμάτων ποιανού ανθρώπου; Υπάρχουν πεντέμισι περίπου δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στη Γη. Το καθεστώς της φιλελεύθερης ολιγαρχίας , συν μια-δυο ακόμα ή λιγότερο - δηλαδή σε περίπου 700 εκατομμύρια ανθρώπους. Το ένα όγδοο του ανθρωπίνου πληθυσμού απολαμβάνει αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα και μιαν ορισμένη υλική άνεση(...) Όσο για τα εφτά όγδοα  του ανθρώπινου πληθυσμού που απομένουν, είναι έρμαια της εξαθλίωσης (κι εδώ βέβαια πάλι όχι όλοι , υπάρχουν πλούσιοι και προνομιούχοι) και ζουν , σε γενικές γραμμές , σε τυραννικά καθεστώτα...Τι έγιναν λοιπόν τα ανθρώπινα δικαιώματα , η ισότητα , η ελευθερία; Μήπως θα 'πρεπε να πούμε , όπως το έλεγε ο Μπερκ στους Γάλλους επαναστάτες , πως δεν υπάρχουν δικαιώματα του ανθρώπου αλλά δικαιώματα των Άγγλων , των Γάλλων ,των Αμερικανών , των Ελβετών κλπ.                                                                                                                                                                                                    

       Υπάρχει τρόπος να βγούμε απ' αυτή την κατάσταση ; Αλλαγή είναι δυνατή μόνο , και μόνον εάν ,συμβεί μια νέα αφύπνιση , αν αρχίσει μια νέα φάση πυκνής πολιτικής δημιουργικότητας της ανθρωπότητας , πράγμα που προϋποθέτει με τη σειρά του την έξοδο από την απάθεια και την ιδιώτευση που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες εκβιομηχανισμένες κοινωνίες . Αλλιώς , η ιστορική καινοτομία δεν θα εξαφανισθεί ασφαλώς , μια και η ιδέα ενός "τέλους της ιστορίας" είναι από κάθε άποψη βλακώδης , ωστόσο υπάρχει ο κίνδυνος η καινοτομία αυτή  , αντί να παραγάγει άτομα πιο ελεύθερα μέσα σε κοινωνίες πιο ελεύθερες , να προκαλέσει την εμφάνιση ενός νέου τύπου ανθρώπου, που προς το παρόν μπορούμε να τον ονομάσουμε μαζάνθρωπο ή ρεφλεξάνθρωπο(άνθρωπο των αντανακλαστικών) , έναν τύπο όντος που σύρεται από το λουρί και που οι μηχανισμοί οι οποίοι έχουν γίνει εντελώς ανεξάρτητοι από κάθε κοινωνικό έλεγχο και διοικούνται από ανώνυμους σχηματισμούς, μηχανισμοί που η κυριαρχ;iα τους έχει ήδη δρομολογηθεί , τον κρατάνε μέσα στην ψευδαίσθηση της ατομικότητας και της ελευθερίας του.                                                                                                                                                            Εκείνο που μπορεί να κάνει η πολιτική σκέψη , είναι να θέσει με όρους ξεκάθαρους αυτό το δίλημμα που έχουμε σήμερα μπροστά μας. Να το λύσει δεν μπορεί , φυσικά , από μόνη της. Αυτό μόνο η ανθρώπινη συλλογικότητα το μπορεί , ξυπνώντας από την ύπνωσή της και ξεδιπλώνοντας την δημιουργική της δραστηριότητα."