02.ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

...


Διαβάστε Περισσότερα

01. Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων - Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία (2)...

...


Διαβάστε Περισσότερα
01

Τελευταία Άρθρα

43.ΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ
Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017
                                         ...

02.ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

                                                                                               

                                                       ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

 

                                                                                             Τ Ο     Ο Ρ Α Μ ΑΤ Ο     Ο Ρ Α Μ Α 

 

 Xristos 1

                                                        ΕΡΓΟ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

 

 

  

 

 Άκουσες την Κραυγή και κίνησες.Πέρασες από αγώνα σε αγώνα όλες τις πολεμικές θητείες του στρατευόμενου ανθρώπου.

     Πολέμησες  μέσα στο μικρό τσαντίρι  του κορμιού σου, μα να , στενή σου φάνταξε η παλαίστρα, πνίγουσουν, και  χύθηκες να ξεφύγεις.

     Στρατοπέδεψες στην ράτσα σου, γιόμωσες χέρια και καρδιές, ανάστησες με το αίμα σου τους φοβερούς προγόνους και κίνησες μαζί με τους νεκρούς, τους ζωντανούς και τους αγέννητους να πολεμήσεις.

     Και μονομιάς όλες οι ράτσες κίνησαν μαζί σου, το ιερό στράτεμα του ανθρώπου ανασυντάχθηκε ξοπίσω σου, όλη η γης βούισε σα στρατόπεδο.

     Ανέβηκες, κι από αψηλή κορφή αλάκερο το σχέδιο της μάχης διακλαδώθηκε μέσα στους γύρους του μυαλού σου κι όλες οι αντιμαχόμενες εκστρατείες έσμιξαν στο μυστικό στρατόπεδο της καρδιάς σου.

     Κι από πίσω συντάχτηκαν τα ζώα και τα φυτά, σα μεταγωγικά στα μαχόμενα μπροστά στρατέματα του ανθρώπου.  

     Τώρα η Γης αλάκερη πιάστηκε απάνω σου, έγινε κορμί σου, φωνάζει μέσα στο χάος.

Διαβάστε περισσότερα: 02.ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

01. Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων - Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία (2)

                                            Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων -

 

Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία

 

 

akad-10

  

 

 

Στο Συνέδριο των Φιλοσόφων εισερχόμενοι, με ειδική άδεια χάριτος, πληροφορούμαστε ότι αυτός που τώρα ομιλεί είναι ο φιλόσοφος αρχιερέας του Δελφικού Μαντείου Πλούταρχος:

 

Πλούταρχος :«Η μεν γαρ φύσις άνευ μαθήσεως,τυφλόν ·η δε μάθησις,δίχα φύσεως,ελλιπές ·η δε άσκησις,χωρίς αμφοίν,ατελές»...

«Θεωρώ λοιπόν πως το σημείο (ΕΙ) δεν σημαίνει ούτε αριθμό ούτε ιεραρχία ούτε σύνδεσμο ούτε κάποιο άλλο από τα ελλιπούς σημασίας μόρια, αλλά είναι αυτοτελής προσαγόρευση και προσφώνηση του θεού, που κάνει όποιον την προσφέρει να εννοήσει την ίδια στιγμή τη θεμελιώδη ιδιότητα του θεού. Ο θεός στον καθένα που έρχεται εδώ απευθύνει ως χαιρετισμό το «γνώθι σεαυτόν» (γνώρισε τον εαυτόν σου), που βέβαια δεν είναι κατώτερο από το «χαίρε». Εμείς, πάλι, αντιχαιρετώντας τον θεό, λέμε «ΕΙ» (είσαι),αποδίδοντας την αληθινή    αψευδή και τη μόνη που ταιριάζει σε αυτόν και μόνο προσαγόρευση, αυτήν του ότι «Είναι».

Εμείς στην πραγματικότητα δεν μετέχουμε καθόλου στο είναι ∙ κάθε θνητή φύση, που ζει ανάμεσα στη γέννηση και τη φθορά, δίνει φαντασματική, αμυδρή και αβέβαιη εντύπωση για τον εαυτόν της. Αν, πάλι, βάλεις όλη τη δύναμη της διανοίας σου, θέλοντας να την πιάσεις, όπως ακριβώς το δυνατό άδραγμα του νερού με την πίεση και το σφίξιμο, κάνει αυτό που υπάρχει μέσα στο χέρι να χάνεται, καθώς ρέει μέσα από τα δάκτυλα, έτσι και με τα πράγματα που πάσχουν και μεταβάλλονται, ο λόγος, όταν επιδιώκει την απόλυτη ενάργεια του καθενός, κάνει λάθος, κοιτάζοντας πότε προς τη γένεση και πότε προς τη φθορά του πράγματος, χωρίς ποτέ να μπορεί να πιάσει κάτι που μένει σταθερό και είναι πράγματι. «Δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο  ίδιο ποτάμι» σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, ούτε να αγγίξεις δυο φορές θνητή ουσία που να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση, αλλά με τη σφοδρότητα και την ταχύτητα της μεταβολής «σκορπίζεται και συγκεντρώνεται πάλι», ή καλύτερα όχι πάλι ούτε αργότερα αλλά ταυτόχρονα συντίθεται και διαλύεται, «εμφανίζεται και εξαφανίζεται». Επομένως, ούτε το γίγνεσθαί της καταλήγει στο είναι, επειδή ποτέ δεν σταματάει ούτε στέκεται η γένεση αλλά, συνεχώς μεταβαλλόμενη, από σπέρμα δημιουργεί έμβρυο, έπειτα βρέφος, έπειτα παιδί, έφηβο,στη συνέχεια νεαρό, μετά άνδρα, ηλικιωμένο, γέροντα, καταστρέφοντας έτσι τις πρώτες γενέσεις και ηλικίες με αυτές που ακολουθούν μετά. Εμείς ωστόσο-είναι γελοίο- φοβόμαστε ένα μόνο θάνατο, τη στιγμή που έχομε πεθάνει τόσο πολλούς-και πεθαίνουμε. Όχι μόνον, όπως είπε ο Ηράκλειτος «ο θάνατος της φωτιάς είναι γένεση για τον αέρα και ο θάνατος του αέρα γένεση για το νερό», αλλά ακόμη πιο ξεκάθαρα στη δική μας περίπτωση, καταστρέφεται ο άνθρωπος, στην ακμή της ζωής του, καθώς γίνεται γέροντας, έχει ήδη καταστραφεί ο νέος σε άνθρωπο στην ακμή του, το παιδί σε νέο και σε παιδί το νήπιο. Ο χθεσινός άνθρωπος πέθανε σε σημερινό, ο σημερινός θα πεθάνει σε αυριανό. Κανείς δεν μένει σταθερός ούτε είναι ένας, αλλά γινόμαστε πολλοί, καθώς η ύλη περιστρέφεται, γλιστρώντας γύρω από μιαν εντύπωση και ένα κοινό εκμαγείο.

Έπειτα, πώς, αν παραμένουμε αναλλοίωτοι, χαιρόμαστε με άλλα πράγματα τώρα, με άλλα χθες, αγαπάμε, μισούμε, θαυμάζουμε και κατηγορούμε διαμετρικά αντίθετα πράγματα, μιλάμε αλλιώς και έχουμε άλλα συναισθήματα, χωρίς να έχουμε πια την ίδια εμφάνιση, την ίδια μορφή, την ίδια σκέψη; Πράγματι ούτε χωρίς μεταβολή είναι φυσικό να έχουμε διαφορετικές ιδιότητες ούτε μεταβαλλόμενος κανείς είναι ποτέ ο ίδιος. Αν όμως δεν είναι ο ίδιος, δεν είναι καν, αλλά μεταβάλλει αυτό ακριβώς το είναι, καθώς γίνεται άλλος από άλλος. Από άγνοια του όντος, οι αισθήσεις μας ψεύδονται ως προς το ότι αυτό που φαίνεται είναι κιόλας.

 

Διαβάστε περισσότερα: 01. Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων - Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία (2)