5.ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΡΟΣ-Ο ΕΡΩΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

...


Διαβάστε Περισσότερα

04. Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΑΣΤΕΙΑΣ

...


Διαβάστε Περισσότερα

03.Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

02.ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

...


Διαβάστε Περισσότερα

01. Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων - Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία (2)...

...


Διαβάστε Περισσότερα
01234

Τελευταία Άρθρα

5.ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΡΟΣ-Ο ΕΡΩΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019
                                         ...
9.ΙΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΡΜΗ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΥ
Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019
                                         ...
47. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
Παρασκευή, 24 Μαΐου 2019
                                       ...

5.ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΡΟΣ-Ο ΕΡΩΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

                                                                                          ΠΛΑΤΩΝΟΣ  "ΦΑΙΔΡΟΣ"

 

                                Ο ΕΡΩΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

 

"Ο έρως τω ερώντι και τω ερωμένω εκ θεών επιπέμπεται (...) ως επ' ευτυχία τη μεγίστη παρά θεών η τοιαύτη μανία δίδοται ` η δε απόδειξίς εσται δεινοίς μεν άπιστος, σοφοίς δε πιστή ` δει ουν πρώτον ψυχής φύσεως πέρι θείας τε και ανθρωπίνης ιδόντα πάθη τε και έργα τἀληθές νοήσαι ` αρχή δε αποδείξεως ήδε.

     Ψυχή πάσα αθάνατος. το γαρ αεικίνητον αθάνατον. το δ'άλλο κινούν και υπ' άλλου κινούμενον, παύλαν έχον κινήσεως, παύλαν έχει ζωής...μόνον δη το αυτό κινούν, άτε ουκ απολείπον εαυτό, ούποτε λήγει κινούμενον, αλλά και τοις άλλοις όσα κινείται τούτο πηγή και αρχή κινήσεως, αρχή δε αγέννητος ` εξ αρχής γαρ ανάγκη παν το γιγνόμενον γίγνεσθαι, αυτήν δε μηδ' εξ ενός ` ει γαρ εκ του αρχή γίγνοιτο, ουκ αν έτι αρχή γίγνοιτο. Επειδή δε αγέννητόν εστιν, και αδιάφθορον αυτό ανάγκη είναι. Αρχής γαρ δη απολομένης ούτε αυτή ποτέ εκ του ούτε άλλο εξ εκείνης γενήσεται, είπερ εξ αρχής δει τα πάντα γίγνεσθαι (245)....... 

Nεοελληνική απόδοση:

     Ο ΄Ερως στον εραστήν και στον ερωμένον από τους θεούς αποστέλλεται (...) για την μεγίστην ευτυχίαν από τους θεούς δίδεται η τέτοιου είδους μανία ` η δε απόδειξη δεν είναι πειστική για τους φαύλους, αλλά πειστική για τους σοφούς ` πρέπει, λοιπόν,  πρώτον να κατανοήσεις για την φύση της ψυχής και της θείας και της ανθρώπινης ` και η αρχή της αποδείξεως είναι η εξής :

     Κάθε ψυχή είναι αθάνατη. Διότι αυτό που κινείται παντοτινά είναι αθάνατον. ΄Ομως, αυτό που κινεί άλλο και κινείται από άλλο, έχοντας παύλα της κίνησης, έχει παύλα της ζωής...μόνον, λοιπόν, αυτό που κινεί τον εαυτόν του, και που δεν εγκαταλείπει τον εαυτόν του, δεν σταματά ποτέ να κινείται, αλλά και για τα άλλα, όσα κινούνται, τούτο είναι πηγή και αρχή της κίνησης, η δε αρχή είναι αγέννητη ` διότι είναι ανάγκη κάθε τι που γίνεται να γίνεται από την Αρχή, όμως αυτή (να μη γίνεται) από κανένα `διότι, αν η Αρχή γινόταν από κάτι, δεν θα ήταν πλέον Αρχή. Επειδή, όμως, είναι αγέννητη, είναι ανάγκη να είναι αδιάφθορη. Διότι, αν χαθεί η Αρχή, ούτε αυτή από κάτι ούτε άλλο δεν γίνεται από αυτήν, εάν βέβαια από την Αρχή τα πάντα γίνονται....

       (Ακολουθεί μια συναρπαστική  πληροφόρηση για την Ψυχή, τον Έρωτα και τον Θείον Προορισμό του Ανθρώπου  από τον βαθυστόχαστον Σωκράτη, που ακούγεται στο παρόν βίντεο...)

     

04. Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΑΣΤΕΙΑΣ

 

                                                                 Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΑΣΤΕΙΑΣ

                             ΠΛΑΤΩΝΟΣ  " ΦΑΙΔΡΟΣ"

 

                                                                              

    " ...θεσμός τε Αδραστείας όδε. ήτις αν ψυχή θεώ συνοπαδός γενομένη κατίδη τι των αληθών,

μέχρι τε της ετέρας περιόδου είναι απήμονα, κάν αεί τούτο δὐνηται ποιείν, αεί αβλαβή είναι` 

όταν δε αδυνατήσασα επισπέσθαι μη ίδη και τινι συντυχία χρησαμένη λήθης τε και κακίας πλησθείσα βαρυνθή,

βαρυνθείσα δε πτερορρυήση τε και επί την γην πέση, τότε νόμος ταύτην μη φυτεύσαι εις μηδεμίαν θήρειον φύσιν

εν τη πρώτη γενέσει, αλλά την μεν πλείστα ιδούσαν εις γονήν ανδρός γενησομένου φιλοσόφου ή φιλοκάλου ή

μουσικού τινος και ερωτικού, την δε δευτέραν εις βασιλέως εννόμου ή πολεμικού και αρχικού, τρίτην δε εις

πολιτικού ή τινος οικονομικού ή χρηματιστικού, τετάρτην εις φιλοπόνου <ή> γυμναστικού ή περί σώματος ίασίν

τινος εσομένου, πέμπτην μαντικόν βίον ή τινα τελεστικόν έξουσαν, έκτη ποιητικός ή των περί μίμησιν τις άλλος

αρμόσει, εβδόμη δημιουργικός ή γεωργικός, ογδόη σοφιστικός ή δημοκοπικός, ενάτη τυραννικός. εν δε τούτοις

άπασιν ός μεν αν δικαίως διαγάγη αμείνονος μοίρας μεταλαμβάνει, ός δ' αν αδίκως, χείρονος. εις μεν γαρ το αυτό

όθεν ήκει η ψυχή εκάστη ουκ αφικνείται ετών μυρίων  - ου γαρ πτερούται προ τοιούτου χρόνου -".

( "Φαίδρος" Πλάτωνος 248c - 249a)

 

   Νεοελληνική απόδοση:

   " ...και ο θεσμός της Αδράστειας είναι ο εξής:οποιαδήποτε ψυχή, αφού γίνει συνοπαδός του Θεού, γνωρίσει κάτι

από τα αληθή, και μέχρι την άλλην περίοδον είναι άτρωτη, κι αν μπορεί να το κάνει αυτό πάντοτε, (μπορεί) πάντοτε

να είναι αβλαβής` όταν, όμως, αφού αδυνατήσει, δεν ξέρει να ακολουθεί (το Θείον) και, χρησιμοποιώντας κάποια

συντυχία, και γεμισμένη από λησμονιά και κακία, βαρυνθεί, και, (όταν) αφού επιβαρυνθεί και ρίξει τα φτερά της και

πέσει πάνω στην γη, τότε είναι νόμος αυτή να μην φυτρώσει σε καμίαν θηριώδη φύσιν στην πρώτην γένεσιν, αλλά

αυτή η ψυχή που γνωρίζει πλείστα (να φυτρώσει) στην γονήν ανδρός, που θα γίνει φιλόσοφος ή φιλόκαλος ή

κάποιος μουσικός(εννοεί στην πνευματική καλλιέργεια των Μουσών) και ερωτικός( του Θείου έρωτος), και στην δεύτερη (γένεσιν θα φυτρώσει στην γονήν) εννόμου

βασιλέως ή (ανδρείου) πολεμιστή ή αρχηγικού, στην τρίτη γένεσιν(στην γονήν)  πολιτικού ή κάποιου οικονομικού ή

χρηματιστικού διαχειριστή (των κοινών), στην τέταρτη γένεσιν (στην γονήν) φιλοπόνου-εργατικού ή γυμναστή ή

κάποιου θεραπευτή σωμάτων, στην πέμπτην (φυτρώνει) σε μαντικόν βίον ή έχοντας εκτελεστικήν εξουσία, στην 

έκτη (γίνεται) ποιητικός ή μιμητικός -ηθοποιός, στην εβδόμην δημιουργικός(επαγγελματίας) ή γεωργικός, στην

ογδόην (γένεσιν) γίνεται σοφιστικός ή δημαγωγός, στη ενάτην γίνεται τυραννικός (άδικος καταπιεστής).

Και σε όλους αυτούς τους βίους, όποιος μεν ζει δικαίως, μεταλαμβάνει καλύτερην μοίραν, ενώ , όποιος ζει αδίκως,

θα λάβει χειρότερην μοίρα. Διότι στο να φθάσει κάθε ψυχή στο ίδιο (αρχικό) επίπεδο, απ' όπου έχει έλθει, δεν

φθάνει παρά σε δέκα χιλιάδες έτη - διότι δεν πτερώνεται πριν από τόσο χρονικό διάστημα -." 

 
   

 

  

03.Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

 

                                                                        Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ

                                     από το έργο του ΠΛΑΤΩΝΟΣ "ΠΟΛΙΤΕΙΑ Η΄ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ"

 

 

      Ο φιλοσοφικός διάλογος "ΠΟΛΙΤΕΙΑ Η΄ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ", που συνέγραψε ο μαθητής του Σωκράτους Πλάτων, διεξάγεται στον Πειραιά, όπου έφθασε ο Σωκράτης για την εορτή της θεάς Βεδενδίκης, και προσκλήθηκε στο σπίτι του φίλου του Κεφάλου, όπου αναπτύχθηκε μια υπερολονύχτια συζήτηση περί Δικαιοσύνης και της Ιδανικής Πολιτείας, με κορυφαία την Ιδέα του Αγαθού.

     Στην συζήτηση συμμετέχουν οι τρεις γιοί του οικοδεσπότη Κεφάλου, Λυσίας, Ευθύδημος, Πολέμαρχος, ο Θρασύμαχος ο Καλχηδόνιος, ο Χαρμαντίδης από την Παιανία, ο Κλειτοφώντας του Αριστοδώρου και οι μεγαλύτεροι αδελφοί του Πλάτωνος, ο Γλαύκων και ο Αδείμαντος. Ο περί της Ιδέας του Αγαθού λόγος αρχίζει συστηματικά από το κεφ. 505 , με συνομιλητές του Σωκράτη τον Γλαύκωνα και τον Αδείμαντον και εξαρχής ο Σωκράτης τονίζει ότι, επειδή η ανάλυση περί του τι είναι το Αγαθόν απαιτεί πολύν χρόνον, θα ασχοληθούν με το παράγωγον του Αγαθού.

"αυτό μεν τί ποτ' εστί  τἀγαθόν εάσωμεν το νυν είναι (...) τον τόκον και τον έκγονον αυτού του αγαθού κομίσασθε"(506 , 507) και "ουκ ουσίας όντος του αγαθού αλλ' έτι επέκεινα της ουσίας πρεσβεία και δυνάμει υπερέχοντος" (509) 

     Στόχος του ιδεολογικού σχεδιασμού της Ιδανικής Πολιτείας, με βάση την Ιδέα του Αγαθού, είναι να λειτουργεί ως υπόδειγμα στον άνθρωπο

         "τω βουλομένω οράν και ορώντι εαυτόν κατοικίζειν"

 

 

 

 

     
  ΣΩΚΡΑΤΗΣ :"΄Οποιος δεν μπορεί να προσδιορίσει με τον λόγον την Ιδέαν του Αγαθού, ξεχωρίζοντάς την από όλα τα άλλα και δεν είναι σε θέση να τα βγάλει πέρα με όλους τους κριτικούς ελέγχους, σαν σε μάχη, προσπαθώντας να τα ελέγξει, όχι σύμφωνα με την φαινομενική γνώμη του (δόξα) αλλά σύμφωνα με την ουσία, και δεν περνάει μέσα απ' όλην αυτήν την δοκιμασία με τον λόγον του ακέραιον, τότε θα πεις ότι ούτε το ίδιο το Αγαθόν γνωρίζει αυτός που βρίσκεται σε τέτοιαν κατάσταση, ούτε κανένα άλλο αγαθόν πράγμα, αλλά , αν ακουμπάει σε κάποιο είδωλο, με την γνώμη του κι όχι με την επιστήμη ακουμπάει, και ότι στον τωρινόν βίον  ονειροπολεί και κοιμάται, και πριν ξυπνήσει εδώ, φθάνοντας πολύ νωρίτερα στον Άδη, θα κοιμάται τελείως;..."(534)

" Ο τωρινός λόγος μας επισημαίνει αυτήν την ενυπάρχουσα στον καθένα μας δύναμη μέσα στην ψυχή και το όργανο, με το οποίο καθένας μαθαίνει, όπως ακριβώς αν δεν υπήρχε άλλος τρόπος να στρέψει κανείς τα μάτια του από το σκοτάδι στο φως, παρά μόνο στρέφοντας όλο του το σώμα, έτσι πρέπει να στραφεί με ολόκληρη την ψυχή από την περιοχήν του γίγνεσθαι, έως ότου γίνει δυνατή η ψυχή να αντέχει να θεάται το ον και το πιο φωτεινόν από το ον `και αυτό ισχυριζόμαστε ότι είναι το αγαθόν...Επομένως, η παιδεία θα είναι η τέχνη γι' αυτό, για την περιαγωγήν της ψυχής, με τι τρόπον όσο το δυνατόν ευκολότερα κι αποτελεσματικότερα θα μεταστραφεί... "(518)

"Και όταν κάποιος επιχειρεί την διαλεκτικήν, χωρίς όλες τις αισθήσεις, δια του λόγου, να ορμά προς αυτό που είναι πραγματικά το καθετί,, και να μην απομακρύνεται, πριν αυτή να καταλάβει δια της νοήσεως, αυτό που είναι καθεαυτό το Αγαθόν, φθάνει στον ίδιον τελικό στόχο του νοητού..."(532)  "για την επαναγωγήν του βελτίστου στοιχείου μέσα στην ψυχήν προς την θέαν του αρίστου μεταξύ των όντων..."  και "πρέπει να κοιτάξουμε προς την αγάπη της ψυχής για την σοφία και να κατανοήσουμε ποιες συναναστροφές επιζητεί, διότι είναι συγγενής με το θείον, το αθάνατον και το αιώνιον ον" (611)

"Ἁν ακολουθήσουμε, λοιπόν, την συμβουλή μου, θεωρώντας την ψυχήν αθάνατη και δυνατή να ανέχεται μεν όλα τα κακά και όλα τα αγαθά, θα βρισκόμαστε πάντα στην άνω οδόν και την δικαιοσύνην θα εφαρμόζουμε μετά φρονήσεως, με κάθε τρόπον, για να είμαστε και μεταξύ μας φίλοι και με τους θεούς, όσο διαμένουμε εδώ, και όταν θα λάβουμε τα έπαθλα αυτής, όπως ακριβώς οι νικηφόροι αθλητές προβάλλοντας από παντού, και εδώ και στην χιλιετή πορεία, που αναφέραμε, για να ευπραγούμε  "ίνα ευ πράττωμεν" (621)

 

 

02.ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

                                                                                               

                                                       ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

 

                                                                                             Τ Ο     Ο Ρ Α Μ ΑΤ Ο     Ο Ρ Α Μ Α 

 

 Xristos 1

                                                        ΕΡΓΟ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

 

 

  

 

 Άκουσες την Κραυγή και κίνησες.Πέρασες από αγώνα σε αγώνα όλες τις πολεμικές θητείες του στρατευόμενου ανθρώπου.

     Πολέμησες  μέσα στο μικρό τσαντίρι  του κορμιού σου, μα να , στενή σου φάνταξε η παλαίστρα, πνίγουσουν, και  χύθηκες να ξεφύγεις.

     Στρατοπέδεψες στην ράτσα σου, γιόμωσες χέρια και καρδιές, ανάστησες με το αίμα σου τους φοβερούς προγόνους και κίνησες μαζί με τους νεκρούς, τους ζωντανούς και τους αγέννητους να πολεμήσεις.

     Και μονομιάς όλες οι ράτσες κίνησαν μαζί σου, το ιερό στράτεμα του ανθρώπου ανασυντάχθηκε ξοπίσω σου, όλη η γης βούισε σα στρατόπεδο.

     Ανέβηκες, κι από αψηλή κορφή αλάκερο το σχέδιο της μάχης διακλαδώθηκε μέσα στους γύρους του μυαλού σου κι όλες οι αντιμαχόμενες εκστρατείες έσμιξαν στο μυστικό στρατόπεδο της καρδιάς σου.

     Κι από πίσω συντάχτηκαν τα ζώα και τα φυτά, σα μεταγωγικά στα μαχόμενα μπροστά στρατέματα του ανθρώπου.  

     Τώρα η Γης αλάκερη πιάστηκε απάνω σου, έγινε κορμί σου, φωνάζει μέσα στο χάος.

Διαβάστε περισσότερα: 02.ΑΣΚΗΤΙΚΗ - SALVATORES DEI - Νίκος Καζαντζάκης

01. Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων - Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία (2)

                                            Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων -

 

Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία

 

 

akad-10

  

 

 

Στο Συνέδριο των Φιλοσόφων εισερχόμενοι, με ειδική άδεια χάριτος, πληροφορούμαστε ότι αυτός που τώρα ομιλεί είναι ο φιλόσοφος αρχιερέας του Δελφικού Μαντείου Πλούταρχος:

 

Πλούταρχος :«Η μεν γαρ φύσις άνευ μαθήσεως,τυφλόν ·η δε μάθησις,δίχα φύσεως,ελλιπές ·η δε άσκησις,χωρίς αμφοίν,ατελές»...

«Θεωρώ λοιπόν πως το σημείο (ΕΙ) δεν σημαίνει ούτε αριθμό ούτε ιεραρχία ούτε σύνδεσμο ούτε κάποιο άλλο από τα ελλιπούς σημασίας μόρια, αλλά είναι αυτοτελής προσαγόρευση και προσφώνηση του θεού, που κάνει όποιον την προσφέρει να εννοήσει την ίδια στιγμή τη θεμελιώδη ιδιότητα του θεού. Ο θεός στον καθένα που έρχεται εδώ απευθύνει ως χαιρετισμό το «γνώθι σεαυτόν» (γνώρισε τον εαυτόν σου), που βέβαια δεν είναι κατώτερο από το «χαίρε». Εμείς, πάλι, αντιχαιρετώντας τον θεό, λέμε «ΕΙ» (είσαι),αποδίδοντας την αληθινή    αψευδή και τη μόνη που ταιριάζει σε αυτόν και μόνο προσαγόρευση, αυτήν του ότι «Είναι».

Εμείς στην πραγματικότητα δεν μετέχουμε καθόλου στο είναι ∙ κάθε θνητή φύση, που ζει ανάμεσα στη γέννηση και τη φθορά, δίνει φαντασματική, αμυδρή και αβέβαιη εντύπωση για τον εαυτόν της. Αν, πάλι, βάλεις όλη τη δύναμη της διανοίας σου, θέλοντας να την πιάσεις, όπως ακριβώς το δυνατό άδραγμα του νερού με την πίεση και το σφίξιμο, κάνει αυτό που υπάρχει μέσα στο χέρι να χάνεται, καθώς ρέει μέσα από τα δάκτυλα, έτσι και με τα πράγματα που πάσχουν και μεταβάλλονται, ο λόγος, όταν επιδιώκει την απόλυτη ενάργεια του καθενός, κάνει λάθος, κοιτάζοντας πότε προς τη γένεση και πότε προς τη φθορά του πράγματος, χωρίς ποτέ να μπορεί να πιάσει κάτι που μένει σταθερό και είναι πράγματι. «Δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο  ίδιο ποτάμι» σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, ούτε να αγγίξεις δυο φορές θνητή ουσία που να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση, αλλά με τη σφοδρότητα και την ταχύτητα της μεταβολής «σκορπίζεται και συγκεντρώνεται πάλι», ή καλύτερα όχι πάλι ούτε αργότερα αλλά ταυτόχρονα συντίθεται και διαλύεται, «εμφανίζεται και εξαφανίζεται». Επομένως, ούτε το γίγνεσθαί της καταλήγει στο είναι, επειδή ποτέ δεν σταματάει ούτε στέκεται η γένεση αλλά, συνεχώς μεταβαλλόμενη, από σπέρμα δημιουργεί έμβρυο, έπειτα βρέφος, έπειτα παιδί, έφηβο,στη συνέχεια νεαρό, μετά άνδρα, ηλικιωμένο, γέροντα, καταστρέφοντας έτσι τις πρώτες γενέσεις και ηλικίες με αυτές που ακολουθούν μετά. Εμείς ωστόσο-είναι γελοίο- φοβόμαστε ένα μόνο θάνατο, τη στιγμή που έχομε πεθάνει τόσο πολλούς-και πεθαίνουμε. Όχι μόνον, όπως είπε ο Ηράκλειτος «ο θάνατος της φωτιάς είναι γένεση για τον αέρα και ο θάνατος του αέρα γένεση για το νερό», αλλά ακόμη πιο ξεκάθαρα στη δική μας περίπτωση, καταστρέφεται ο άνθρωπος, στην ακμή της ζωής του, καθώς γίνεται γέροντας, έχει ήδη καταστραφεί ο νέος σε άνθρωπο στην ακμή του, το παιδί σε νέο και σε παιδί το νήπιο. Ο χθεσινός άνθρωπος πέθανε σε σημερινό, ο σημερινός θα πεθάνει σε αυριανό. Κανείς δεν μένει σταθερός ούτε είναι ένας, αλλά γινόμαστε πολλοί, καθώς η ύλη περιστρέφεται, γλιστρώντας γύρω από μιαν εντύπωση και ένα κοινό εκμαγείο.

Έπειτα, πώς, αν παραμένουμε αναλλοίωτοι, χαιρόμαστε με άλλα πράγματα τώρα, με άλλα χθες, αγαπάμε, μισούμε, θαυμάζουμε και κατηγορούμε διαμετρικά αντίθετα πράγματα, μιλάμε αλλιώς και έχουμε άλλα συναισθήματα, χωρίς να έχουμε πια την ίδια εμφάνιση, την ίδια μορφή, την ίδια σκέψη; Πράγματι ούτε χωρίς μεταβολή είναι φυσικό να έχουμε διαφορετικές ιδιότητες ούτε μεταβαλλόμενος κανείς είναι ποτέ ο ίδιος. Αν όμως δεν είναι ο ίδιος, δεν είναι καν, αλλά μεταβάλλει αυτό ακριβώς το είναι, καθώς γίνεται άλλος από άλλος. Από άγνοια του όντος, οι αισθήσεις μας ψεύδονται ως προς το ότι αυτό που φαίνεται είναι κιόλας.

 

Διαβάστε περισσότερα: 01. Δελφικό Συνέδριο Στοχαστών Φιλοσόφων - Κόσμος, Ψυχή, Άνθρωπος και η Παγκόσμια Αρμονία (2)