23.OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

22.ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

20.Περιμένοντας τους βαρβάρους

...


Διαβάστε Περισσότερα

21.ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ-ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

19.Θέρος στις Εξοχές της Καρδιάς

...


Διαβάστε Περισσότερα

18. Δημιουργική Τοπιογραφία

Δημιουργική Τοπιογραφία - Ταξιδιώτες του Χρόνου - Πειραιεύς = Πέρασμα Ακταία γαία γεννημένη μες στις κοσμοθεμελιακές οδύνες με κρυσταλλογενείς πτυχώσεις, πρωτολουσμένη την ηφαίστεια ενέργεια, όλο...


Διαβάστε Περισσότερα

17. Ελύτη . . . Ένα Δελφίνι Ελληνικό

...


Διαβάστε Περισσότερα

16. Ποίημα Ναζίμ Χικμέτ

...


Διαβάστε Περισσότερα

15. Διονύσου Πλούς

...


Διαβάστε Περισσότερα

14. Ελύτης: Ιδού Εγώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

13. Ποίημα Σεφέρη

...


Διαβάστε Περισσότερα

12. Το Βουνό και οι Ταυτότητες

...


Διαβάστε Περισσότερα

11. Το Σιωπηλό Πιάνο

...


Διαβάστε Περισσότερα

10. Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονία

Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονíα ...


Διαβάστε Περισσότερα

09. Πνευματική Αφαίμαξη

...


Διαβάστε Περισσότερα

08. Το Ρηνάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

07. Η Νέα Αργώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

06. Ο Χαρταετός και το Άγαλμα των Τριών Ρόδων

...


Διαβάστε Περισσότερα

05. Το Πρωτάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

04. Παιδιά στον Ήλιο

Παιδιά στον Ήλιο ...


Διαβάστε Περισσότερα

03. Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

...


Διαβάστε Περισσότερα

02. Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

01. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

...


Διαβάστε Περισσότερα
012345678910111213141516171819202122

05. Το Πρωτάκι

                                                                                                        Το Πρωτάκι

 volegov02

 

Γυρίζει ο καιρός και ωριμάζει τη νέα συνθήκη :

 

Βγαίνοντας πρωτάκι από τη μεσημβρινή καγκελόπορτα της αυλής του σχολείου, στ’ αντικρινό πεζοδρόμιο του «γυαλάδικου» ένας κόσμος ονείρου : ένας λόφος αμέτρητα χρωματιστά γυαλάκια στριφογυριστά με καμπύλες σγουρές απολή-ξεις σε ποικίλα τυχαία σχήματα και χρώματα αιθέρια, ροζ, μαβιά, γαλάζια, μπλε, διάφανα, μελιά, θυμίζουν ζώα, λουλούδια, όνειρα. Τι θαύμα είναι τούτο …              

Γονατίζω, τ’ αγκαλιάζω, βυθίζω τα δάχτυλα στον κρυσταλλένιο σωρό όλων των παραμυθιών του κόσμου, τ’ ανακατεύω, τα υψώνω στο φως χιλιολαμπυρίζοντα αστέρια, κομμάτια ήλιων ριγμένα μπρος στα πόδια μου : πολυπρισματικοί διερμηνευτές τ’ απείρου, διαμπερείς ανοιχτοί καθρέφτες ατέρμονων συνειδητοτήτων, γέλια και νερά και κελαϊδίσματα και ζωές ν’ ανοίγονται στα πέρατα του φωτός.

                                                                                                                                            . . . . . . .

 

Κάποτε συμμαζώνομαι πάλι στο μέγεθος της υπόχρεης καθημερινότητας που προγραμματίζει τα βήματά μου, τα φορτία μου : από ’κει ως εδώ. Αμίλητη σηκώνομαι όλο μάτια στην ομορφιά. Μακρύνομαι. Οι φούχτες ανοίγονται στις τσέπες μου, αδειάζουν : κομμάτια έκπτωτου θεού αστρόσκονη που πρόλαβα να πιάσω.

−Κοίτα …                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Tα υψώνω με ανοιχτή παλάμη στα μάτια των παιδιών

−Κοιτάχτε τα …                                                                                                                                                                                                                                                                                                      To ξένο χέρι με μια απότομη κίνηση τα τινάζει κάτω στο χώμα :

−Σκουπίδια των γυαλάδων απ’ τα μπουκάλια και τις πιατέλες στη βιοτεχνία.

  Στρίβουν, φυσάνε οι γυαλάδες τις φωτιές … κι ετούτα τα πετάνε …                                                                                                                                                                                                                        Οργίζομαι στη χυδαιότητα της αγριότητας. Έτσι πάντα πονάει αυτή η γνώση ;

 

Σκύβω, μαζεύω τους θησαυρούς μου, ανάκατους με χώματα.

Άρα, μου φτάνει μια ζωή, για να τους ξεδιαλύνω ;

 kardia ab

                                                                                                                                                       

Κι όταν στον περίπατο της ακρογιαλιάς, ένα δειλινό, αντικρίζουμε το υπέροχο φυτό με τα στρογγυλά φύλλα και τ’ άσπρα ολάνοιχτα άνθη, με τους μαβιούς λεπτούς στήμονες, να κρέμεται αγέρωχο με γνώση και καρτερία στον απόκρημνο βράχο

−Αχ ! « το ανθόσπαρτο των κυμάτων » , υπέροχο,

  Θεέ μου, υπέροχο λουλούδι …                                                                                                                                                                                                                                                                                   λέω, χτυπώντας η καρδιά μου γρήγορα απ’ τη χαρά της ομορφιάς του να σπάσει, γελάει μια μεγάλη γυναίκα περιπαίζοντας :

−Κάπαρη είναι, νόστιμη για τη σαλάτα

 

                                       Δε μιλάμε την ίδια γλώσσα .

                                                                                                      

                                                                Όμως εγώ δεν θα μπω στον κανόνα τους.

 

249039 462153823859631 1992871141 n