23.OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

22.ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

20.Περιμένοντας τους βαρβάρους

...


Διαβάστε Περισσότερα

21.ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ-ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

19.Θέρος στις Εξοχές της Καρδιάς

...


Διαβάστε Περισσότερα

18. Δημιουργική Τοπιογραφία

Δημιουργική Τοπιογραφία - Ταξιδιώτες του Χρόνου - Πειραιεύς = Πέρασμα Ακταία γαία γεννημένη μες στις κοσμοθεμελιακές οδύνες με κρυσταλλογενείς πτυχώσεις, πρωτολουσμένη την ηφαίστεια ενέργεια, όλο...


Διαβάστε Περισσότερα

17. Ελύτη . . . Ένα Δελφίνι Ελληνικό

...


Διαβάστε Περισσότερα

16. Ποίημα Ναζίμ Χικμέτ

...


Διαβάστε Περισσότερα

15. Διονύσου Πλούς

...


Διαβάστε Περισσότερα

14. Ελύτης: Ιδού Εγώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

13. Ποίημα Σεφέρη

...


Διαβάστε Περισσότερα

12. Το Βουνό και οι Ταυτότητες

...


Διαβάστε Περισσότερα

11. Το Σιωπηλό Πιάνο

...


Διαβάστε Περισσότερα

10. Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονία

Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονíα ...


Διαβάστε Περισσότερα

09. Πνευματική Αφαίμαξη

...


Διαβάστε Περισσότερα

08. Το Ρηνάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

07. Η Νέα Αργώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

06. Ο Χαρταετός και το Άγαλμα των Τριών Ρόδων

...


Διαβάστε Περισσότερα

05. Το Πρωτάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

04. Παιδιά στον Ήλιο

Παιδιά στον Ήλιο ...


Διαβάστε Περισσότερα

03. Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

...


Διαβάστε Περισσότερα

02. Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

01. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

...


Διαβάστε Περισσότερα
012345678910111213141516171819202122

Τελευταία Άρθρα

43.ΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ
Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017
                                         ...
42.Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΒΙΟΫΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ
Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017
                                         ...
41.ΑΝΟΙΞΗ-Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Σάββατο, 13 Μαΐου 2017
                                         ...
ANOIΞH ο Θρίαμβος της ΖΩΗΣ!
Σάββατο, 29 Απριλίου 2017
                                         ...

06. Ο Χαρταετός και το Άγαλμα των Τριών Ρόδων

                                                                    Ο Χαρταετός και το Άγαλμα των Τριών Ρόδων

 makry-taksidi-xartaetoy

Είπα:

Θέλω να πετάξω−Έλα να φτιάξουμε μια αετοσαΐτα από χαρτί, να της βάλουμε ουρά 

από κρόσσια, να της δέσουμε τα ζύγια με σπάγκο και να την αμολύσεις 

στον αέρα, για να δεις πώς πετάνε. Σύμφωνοι;

−Καλά …                                                                                                                                                                                                  Ζωγραφίζει ο πατέρας και δυο μάτια στην άσπρη σαΐτα, μου δίνει ένα κουβάρι σπάγκο

−Άντε, και καλά ταξίδια – μου λέει – κι ανοίγομαι...

 

aetos-1

 

Τις καλές ημέρες παίρνω την σαΐτα κι έρχομαι στον ψηλό τόπο της συνοικίας. Ο Άλκης, το αγόρι από το σπίτι με τις αχιβάδες, έδεσε στα πλάγια της σαΐτας δυο κροσσωτά «αυτιά» και μαζί κοιτάμε ψηλά στον απέραντο ουρανό το αγέρωχο πέταγμα του ανάλαφρου παιχνιδιού, που κρατιέται επάνω στο μάκρος του διαστήματος, χορεύοντας με τις πνοές του αγέρα και στιγμές κρατιέται ακίνητο –θαρρείς- εκστατικό, εκεί που η ψυχή μας πεθύμησε ταξίδια ονειρεμένα.

Πλησιάζει μεσημέρι και φυσάει δυνατά. Η σαΐτα διαγράφει κύκλους, κάνει τούμπες, τρέχουμε τραβώντας το σπάγκο, όμως εκείνη χάνει ύψος, βουτώντας ολοένα σε απότομες περιστροφές του αέρα και πέφτει. Τρέχουμε να την πάρουμε κάπου πίσω απ’ τους θάμνους των χαμηλών βράχων, αλλά μας γρατζουνάνε τα κλαδιά, ενώ η σαΐτα πίσω τους σκαλωμένη σε μια κορφή μοιάζει να μας περιπαίζει. Αναγκαστικά, σπάζουμε τις κλάρες που εμποδίζουν την κίνησή μας και σκαρφαλώνουμε μέσα στα χοντρά κλαδιά, απλώνοντας τα χέρια να πιάσουμε το πολύτιμο ανεμοκίνητό μας.

−Α α α ! ..ένα άγαλμα !!!...                                                                                                                                                                                          Όρθια, σαν φυτρωμένη ανάμεσα στο πυκνό σύδεντρο, σε καμπύλη σκαλιστή κόγχη του βράχου, μια υπέροχη όμορφη γυναίκα μαρμάρινη, με κυματιστά μαλλιά και χιτώνα αρχαίο. Κρατεί στο χέρι εμπρός στο στήθος της τρία ρόδα, λες κι είναι τώρα ζωντανά : ένα σε χρώμα ερυθρό, ρόδινο τ’ άλλο, λευκό το τρίτο.

buds--fresh-rose--white-rose--present 3189713

 

 

−Να φωνάξουμε τους μεγάλους …

−Όχι! Θα το πάρουνε όπως τ’ αρχαία πιθάρια που τα φόρτωσαν στο  καράβι και πάνε … Όχι!

−Όμως, αν το δούνε οι άλλοι, θα μαθευτεί και θα το πάρουνε.

  Θα το βάλουν στο Μουσείο.  

−Ο δάσκαλος είπε ότι πολλά αγάλματά μας τα πήραν οι ξένοι.

−Πρέπει να το φυλάξουμε με κάθε τρόπο. Να φυτέψουμε κισσό να

  πυκνώσουν τα φυλλώματα.

Ας είναι αυτό το Μεγάλο Μυστικό μας. Ορκίζεσαι;

−Μαζί να ορκιστούμε : Σήκωσε τα χέρια σου στον Ήλιο :

                                                                          «Ήλιε που όλα τα βλέπεις και τα γνωρίζεις,

                                                                            φύλαξε το άγαλμα με τα τρία ρόδα

                                                                            και βάλε μας φρουρούς για το καλό του.

                                                                                                                                  Αμήν»

Κατηφορίζουμε με την ξεσκισμένη σαΐτα στα χέρια, μα στην καρδιά μας φτερουγίζει μια άκρατη χαρά φορτωμένη την ευθύνη τόσων αιώνων πνεύματος.

Κι ο ήλιος του μεσημεριού, ολόλαμπρος, μες σε παλμούς ξεχύνει χρυσό φως, ανοίγοντας χαμόγελα .

 

                                                                             Μιά μουσική ανεβάζει χαρταετούς .

 

Kite h 300 182

 

                                                                                           Ο   Ποιητής

 

                                                                                 Καθώς σε πέλαγος ασάλευτο

                                                                                 πετώντας δυο χαλίκια

                                                                                 απλώνοντας του ενός ο κύκλος

                                                                                 μπαίνει μες στον άλλο

                                                                                 δίχως να σπάσει ο γύρος τους,

                                                                                 εμπήκες στην ψυχή μου

                                                                                 ωσάν ψυχή αδελφής στον αδελφό!

                                                                                                                                               (Α.Σικελιανός)

 img5 37

 

 

 

07. Η Νέα Αργώ

                                                                                                      Η  Νέα   Αργώ

 

argw

 

Ισορροπώντας την πορεία μας επάνω στο αρχαίο τείχος, καταλήγουμε δυτικά στο καρνάγιο με λογής – λογής σκαριά σ’ επισκευή, άλλα στη θάλασσα, κι άλλα έξω τραβηγμένα. Είναι και κάποια σε ναυπήγηση πρωτόφτιαχτα ολοκαίνουργια και άλλα στην αρχή τους ακόμη σκελετωμένα με δυνατά σανίδια, σαν ραχοκοκαλιά ψαριού καμπυλωμένη. Μυρίζει φρεσκάδα της άρμης των κυμάτων ανάμικτη με κατράμι και μίνιο της βαφής και κάπου – κάπου άρωμα από ταμπάκο των μαστόρων και καπεταναίων.

 

Κι ανάμεσά τους το πιο όμορφο, πιο δυνατό κι ονειρεμένο πλεούμενο του κόσμου. Έχει δυο μεγάλα μάτια ζωγραφισμένα στην πλώρη του και μοιρασμένα πενήντα κουπιά στα πλευρά του. Είναι λευκό και πορφυρό με χρυσαφιές και γαλάζιες γραμμές. Έχει ψηλό κατάρτι με πανιά και όνομα ΑΡΓΩ.

Ο μάστορας που το ναυπηγεί και σφυρηλατεί και συναρμόζει, καθώς πρέπει, τα εξαρτήματά του, είναι ένας δυνατός θαλασσάνθρωπος, ψηλός, ηλιοψημένος, με ασπρισμένα όλο φως κυματιστά μακριά μαλλιά στους ώμους του και μάτια καθαρά γαλάζια. Ίδια ουρανό και θάλασσα. Μιλά τραγουδιστά και λέει :

Διαβάστε περισσότερα: 07. Η Νέα Αργώ

08. Το Ρηνάκι

                                                                                                         Το Ρηνάκι

155503 1503900842745 1390976835 31190095 5587116 n

Τούτο το καλοκαίρι κυνηγώντας το φως, πόνεσα πολύ τα σπαράγματα του σκοταδιού.

 

Τα ψηλά βουνά, σαν ένας απλωμένος πτυχωτός μανδύας επάνω στο κορμί της γης, μας δέχονται στους κόρφους τους ν’ ανασαίνουμε τα μυστικά τους.Το γαϊδουράκι αργοπερπατάει ανηφορίζοντας πλάι στην ξερολιθιά, πάνω στο ζεστό χώμα που αχνίζει, καταμεσήμερο, στο λευκό φως που πάλλεται ανοίγοντας τους κύκλους των ουρανών : Αυτός ο ρυθμός μες στη σιωπή που βρίθει μυστικές συνομιλίες του παντός. Ένα «σπιν» μακρινού πουλιού, ένα αόρατο σύρσιμο, ο ιδρώς που σταλάζει στο λαιμό του δέντρου. Όλα παρόντα και συνάμα απόμακρα στην έκσταση της σιωπής του μεσημεριού που ξεγυμνώνει την ρομφαία του, ν’ αστράψει η πύλη του αοράτου γι’ αυτόν που μες στα σκοτάδια με τα διαμάντια των δακρύων του έκανε γύμναση φωτός.

 

01 0017

 

Το υπομονετικό ζώο με τα μεγάλα βελούδινα μάτια του ζεμένο στην υποχρέωση των αναγκών του ανθρώπου αγόγγιστα ανεβαίνει σιγανά μα σταθερά το μονοπάτι του όρους, μες στο λιοπύρι, αφήνοντας από έναν μαλακό γδούπο κάτω απ’ τις οπλές του, ακριβώς με το ρυθμό που εξακτινίζονται οι κύκλοι του αιθέρος, συντονισμένο στους χτύπους μιας μικρής καρδούλας που περπατάει ξοπίσω του ξυπόλυτη πάνω στα λιθάρια και στο από μήνες διψασμένο χώμα. Είναι ένα μικρό κορίτσι που ακολουθεί την πορεία του καματερού ζώου, ψιθυρίζοντας λαχανιασμένο μικρά κοφτά λόγια, προσευχές και ψαλμωδίες, να εισακουστεί, τερματίζοντας αυτήν την οδυνηρή ανάβαση στη λύτρωση.

Διαβάστε περισσότερα: 08. Το Ρηνάκι

09. Πνευματική Αφαίμαξη

                                                                              Πνευματική   Αφαίμαξη

 dali othello-dreaming

 

Σάλος στη γειτονιά, πόδια πηγαινοέρχονται στο καλντερίμι, πρόσωπα περίεργα να δουν, να μάθουν. Στο πλάτεμα ο γαντοφορεμένος λακές ανοίγει την πίσω πόρτα μαύρης λιμουζίνας, σκύβει ελαφρά με τ’ άλλο χέρι οριζόντιο μπρος στο στομάχι του :

−Υψηλοτάτη ! ...

Η μαύρη δαντελένια μεταξωτή εσάρπα είναι ριγμένη πάνω απ’ τ’ μαλλιά, μαύρα γυαλιά κρύβουν το βλέμμα της. Κατηφορίζει με τη συνοδεία της κι απ’ ολόγυρα δημοσιογράφοι με τις φωτογραφικές μηχανές και τα σημειωματάρια στα χέρια. Πίσω η πιτσιρικάδα και σε απόσταση ευπρέπειας οι μεγάλοι σαστισμένοι από το απρόσμενο συμβάν.

−Το είπαν οι δάσκαλοι : το παιδί είναι μεγάλη διάνοια

Οποία η αξία ετούτου του παιδιού, για να έρθει μέχρι εδώ, στην τελευταία προσφυγογειτονιά, η ίδια η βασίλισσα να το πάρει.

−Είναι μαθηματική μεγαλοφυία, είπαν

−Θα το στείλει, λένε, η βασίλισσα στην Αμερική, θα το κάνουν στη  ΝΑΣΑ επιστήμονα

−Θα δουλέψει για τα μεγάλα συμφέροντα

Αλίμονο στην πατρίδα του που το χάνει

−Ο Θεός να μας βοηθάει. Όλα μας τα παίρνουν : μας πήραν τους αρχαίους θησαυρούς, τις γραφές των σοφών μας, τ’ αγγεία,τ’

αγάλματα, τα πολύτιμα μέταλλα, τα πετρέλαια, τα καλύτερα νιάτα μας πήραν στα εργατοπάζαρά τους, τα καλύτερα γεννήματα της

γης μας …

Τώρα μας παίρνουν και παιδιά, καθώς οι Οθωμανοί, να τα κάνουν γενιτσάρους -επιστήμονες.

Όσο κι αν μας πολεμάνε, πάντα εδώ μένει μια μαγιά, καθώς έλεγε συχνά και ο Μακρυγιάννης, για να ξορκίζει το κακό.

Γρηγορείτε οι φύλακες, το ιερό πυρ άγρυπνο κρατείτε στην Εστία μας

                                                 …

Διαβάστε περισσότερα: 09. Πνευματική Αφαίμαξη

10. Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονία

                  Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονíα

 

 

800px-Old Town Square-Prague-2

                             

Από ένα άγνωστο βάθος του παρελθόντος, στο κέντρο της πόλης βρίσκεται κατασκευασμένο επάνω σ’ έναν υψηλόν πύργο στη μέση της αγοράς, ένα μεγάλο μυστήριο ηλιακό ρολόι, έργο της κοινής επιταγής για συντονισμό των κινήσεων, ως ρυθμιστής της κοινής ζωής της Πολιτείας.

Το μεγαλόπρεπο κτίριο λειτουργεί ως διοικητήριο – εγκέφαλος της οργάνωσης της Τάξης σε μια σειρά επίπεδα : φυσικό, κοινωνικό, ιστορικό. Όλα τα βάζουν σε συνάφεια οι δείκτες του ρολογιού αυστηρά στα μέτρα του ρυθμού των ελασμάτων του. Και ο ρυθμός σταθερός, αμετάκλητος καθορίζει το πλέγμα των αρμονικών σχέσεων.

Με τον καιρό, η εξουσία, απωθώντας όλους τους άλλους από το κέντρο, αποκλείοντας τη διάβαση μεσ’ απ’ αυτό, ξερίζωσε την σύνδεση κάθε ατόμου με την ακτίνα εκροής του κέντρου και το μετέβαλε σε όργανό της ισχυρό, στατικό και αμετακίνητο. Το αείρροον κέντρο που ως ομφάλιος λώρος παλμοδονούσε τον ρυθμό της Πολιτείας, το περιχαράκωσαν με ισχυρά τείχη απροσπέλαστα. Στα μάτια των ανθρώπων πήραν την θέση του οι κρατούντες διαχειριστές της τύχης του πλήθους, ξεκόβοντας το άτομο απ’ την αρχέγονη πηγή, να τους υπηρετεί θολωμένο σε μιαν ισορροπία τρόμου, σαν την μύγα οίστρο με το ξέφρενο τροχάδι του έκρυθμου.

 

Κάποια στιγμή οι πολλοί ανακάλυψαν πως το όλο οικοδόμημα τους εμποδίζει στην λειτουργία των κινήσεων. Ήταν ένας όγκος στη μέση του κόμβου κυκλοφορίας που καθυστερούσε τις σκοπιμότητες – πολλαπλασιαστές , με συσσωρεύσεις νεκρών στιγμών, μια από κάθε υπόκωφο κτύπο του, σα νεροσταγόνες που ογκώνουν τον σταλαχτίτη. Όμως οι προθέσεις ήταν επιτακτικές, βιάζονταν στη συσσώρευση υλικών, υπηρεσιών, απαιτήσεων που θρόμβωναν μέσα στην κυκλοφορία του πολιτισμού.

Αποφάσισαν οι πολίτες αγανακτησμένοι, να γκρεμίσουν το «Ρολόι». Εξάλλου, ο πολυδαίδαλος διοικητικός μηχανισμός είχε εκταθεί στην ολοένα διευρυμένη επιφάνεια και ισορροπούσε πλέον σε όρια πιεστικά από ανάλογες διευρύνσεις και προθέσεις «άλλων». Περιχαρακώθηκε τόσο καλά με την τεχνολογική επικουρία της επιστήμης, που έγινε απόρρητος κι απόκρυφος εξουσιαστικός μηχανισμός, σαν εσωτερική αντίφαση της δημοκρατίας - η αντιύλη της. Πανταχού παρών και απών συγχρόνως. Με άλλοθι μια διαβρωμένη διαλεκτική, στην οποία δεν μπορούσε ποτέ να εμβαθύνει, αξιώνοντας έναν λειτουργικότερο ρυθμό.

 

Γκρέμισαν το Ρολόι και στη θέση του συνέχισαν τις τροχιές με διασταυρώσεις για καλύτερη κυκλοφορία. Όμως, μπερδεύτηκαν πάλι χειρότερα, αφού πλήθυναν οι μετακινούμενοι στην αναζήτηση των πολλαπλάσιων επιδιώξεών τους, στην απαίτηση, στο δικαίωμα όλων για κυκλοφορία από το ισοπεδωμένο κέντρο.

Στην παγιδευμένη αμηχανία τόσων συσσωρευμένων παραπλήσιων μοναξιών στον χώρο δράσης, ομολογούν το άγχος, τις νευρώσεις, τις ανασφάλειες, τον φόβο, τη βία, την άγνοια, το άμετρο, την ασυνεννοησία, τις θρομβώσεις τόσων στατικών «θέλω», τα νέα αδιέξοδα, όπου μια φευγαλέα αντανάκλαση συνείδησης ευθύνης πηγαινοερχόταν αλύτρωτη, χωρίς την δύναμη συντονισμού και ταξιθέτησής της.

 

Ο παλιός ρυθμός κοιμόταν ακόμη απωθημένος στη συλλογική μνήμη: εκείνο το πρώτο Ρολόι – οικοδόμημα πόσα ευεργετήματα είχε εμπνεύσει στον κοινό βίο.

Στην απελπισία τους και μη βρίσκοντας νέες λύσεις αποφασίζουν να το ξαναχτíσουν ολόιδιο, προφασιζόμενοι από σεβασμό στην ομορφιά του παρελθόντος, σε μια γραφικότητα που εξασφάλιζε τα μέτρα μιας ήσυχης τάξης, μέσα στα οποία χωρούσε η ελευθερία ενός δυναμογόνου περιπάτου ολόγυρα απ’ το κτίριο στην θέα των προθηκών του.

Ωστόσο, τόση απελπισία είχε εκείνη η απόφαση για την απόλυτα όμοια επανίδρυση του Ρολογιού με την παρελθούσα του ύπαρξη, που έφερε φόβο, ρίγος στην ψυχή των πιο ευαίσθητων : η αδυναμία μιας επανάληψης, εκεί, όπου όλα δείχνουν να εξελίσσονται, νέοι άνθρωποι, νέες ιδέες, τόσες διαφορετικότητες, τόσες απαιτητικές απελευθερώσεις.

 

Το έργο άρχισε με αυστηρή οργάνωση εργασιών, να μην ξεφύγει τίποτε από τις λεπτομέρειες των κανόνων του: ισχυρά θεμέλια, νέα τεχνολογία για καλύτερη πιστότητα της αναπαραγωγής της παλιάς δομής, με την καθοδήγηση των σοφών, στοχαστών τη ερημίας.

Όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή με την πανηγυρική εγκατάσταση του τεράστιου Ρολογιού πάνω στον τρούλο, άνοιξαν όλα τα παράθυρα κι οι πόρτες στο συγκεντρωμένο πλήθος, που με συγκρατημένη νοσταλγία ετοιμαζόταν να επευφημήσει για άλλη μια φορά τον νικητή, αγωνιώντας και για την επιτυχία του έργου.

Ξημερώνοντας, ξαγρυπνισμένοι περίμεναν όλοι, μέσα στο ημίφως, σύμφωνα με την εντολή των αρχιτεκτόνων δημιουργών, ν’ αρχίσει ο μηχανισμός να λειτουργεί με την πρώτη αχτίνα του ήλιου που γλιστρώντας από την κορυφογραμμή του βουνού θα ενεργοποιήσει το κατασκευασμένο του κύτταρο να χτυπά ες αεί στο μέλλον τον ρυθμό της συνοχής τους, που την είπαν : Νέα Ιστορία.

Για να γυρίσουν έπειτα ήσυχοι στα σπίτια, στις συνήθειες και στα έργα τους, κινούμενοι σ’ αυτόν τον σίγουρο ρυθμό, ως τον μοιραίο προγεγραμμένο θάνατό τους, ζώντας ασφαλείς το εφήμερο αυτό, έστω, «το λίγο που τους δόθηκε». Κι ήταν αυτός ένας συλλογικός πόθος που βάραινε πάνω στην αμαρτία της χωριστικότητας μέσα στην ενότητα.

Περίμεναν, σίγουροι μέσα τους ότι σε λίγο αυτή η απώλεια που κενώνει μέσα τους τις αγωνίες θα καλυφθεί με τη λεπτή επίστρωση της ασφαλείας του παρελθόντος, μ’ εκείνο το σκαλοπάτι που βρίσκεται πλησιέστερα προς την Αρχή.

Περιμένουν...

Να την! η πρώτη αχτίνα Ηλίου σύγκαιρα στο βουνό, στα μάτια τους και στο Ρολόι : αρχίζουν οι χτύποι στον ίδιο ρυθμό αλληλοδιάδοχοι ∙ όμως μέσα στις ολοφώτιστες σάλες του νέου οικοδομήματος ξεχειλίζει μια Μουσική αρμονική γεννημένη από τους παλμούς του Ρολογιού. Ένα ευχάριστο ξάφνιασμα διαπερνάει ρίγος δονώντας όλων τα σώματα. Μια Μουσική που αλλάζει συνέχεια καταφάσκοντας ένα, ως φαίνεται, ατελείωτο πλήθος αρμονιών, που αρχίζουν να σαλεύουν τα μουδιασμένα κορμιά των πολιτών της κατανάλωσης. Μα πώς πρόεκυψε αυτή η ουρανία Μουσική; Η πιο μεγάλη απορία εκδηλώνεται στους δημιουργούς του έργου, γιατί αυτή η πραγματικότητα τούς ήταν εντελώς απρόβλεπτη. Όλοι κινούνται γοητευμένοι και η ορμή για ελευθερία, που ο πριν ρυθμός την είχε κοιμισμένη, ξυπνάει και γίνεται έκφραση της ουσίας, σ’ έναν χορό συναρπαστικό. Όλα κυκλοφορούν άψογα κι ηδονικά αυτοσυνειδητοποιημένα στην ευθύνη της ελευθερίας τους.

Στη νέα κατάσταση δεν υπάρχει διοικητήριο. Κάθε άτομο και όλη η θαυμαστή ενότητα γνωρίζουν έσωθεν να συμπεριφέρονται αρμονικά. Απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα μπαινοβγαίνουν σμάρια πουλιών, τραβηγμένα απ’ τις υπέροχες μουσικές αρμονίες. Κι ο τόπος ευωδιάζει από τ’ άνθη, που αγκαλιάζουν το «Ρολόι», ως μυστικοί αιθερικοί διαπιστευτές της Θείας Τάξης κι Αρμονίας.

 

Εδώ μπαινοβγαίνουν καθημερινά ομάδες-ομάδες τα παιδιά, να μαθητέψουν στον παράξενο ηλιακό μηχανισμό και η άσκηση τους είναι : πώς να καταφέρουν να λύσουνε το αίνιγμα : 

                                                                «πώς γίνεται ήχος το φως »

  xma

                                                                                  Ο Ποιητής

                                      Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει*.

  

                                                                                       * * *

              Σημείωση :*Ελύτης: «Τα Ελεγεία της Οξώ-πετρας»