23.OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

22.ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

20.Περιμένοντας τους βαρβάρους

...


Διαβάστε Περισσότερα

21.ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ-ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

19.Θέρος στις Εξοχές της Καρδιάς

...


Διαβάστε Περισσότερα

18. Δημιουργική Τοπιογραφία

Δημιουργική Τοπιογραφία - Ταξιδιώτες του Χρόνου - Πειραιεύς = Πέρασμα Ακταία γαία γεννημένη μες στις κοσμοθεμελιακές οδύνες με κρυσταλλογενείς πτυχώσεις, πρωτολουσμένη την ηφαίστεια ενέργεια, όλο...


Διαβάστε Περισσότερα

17. Ελύτη . . . Ένα Δελφίνι Ελληνικό

...


Διαβάστε Περισσότερα

16. Ποίημα Ναζίμ Χικμέτ

...


Διαβάστε Περισσότερα

15. Διονύσου Πλούς

...


Διαβάστε Περισσότερα

14. Ελύτης: Ιδού Εγώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

13. Ποίημα Σεφέρη

...


Διαβάστε Περισσότερα

12. Το Βουνό και οι Ταυτότητες

...


Διαβάστε Περισσότερα

11. Το Σιωπηλό Πιάνο

...


Διαβάστε Περισσότερα

10. Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονία

Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονíα ...


Διαβάστε Περισσότερα

09. Πνευματική Αφαίμαξη

...


Διαβάστε Περισσότερα

08. Το Ρηνάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

07. Η Νέα Αργώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

06. Ο Χαρταετός και το Άγαλμα των Τριών Ρόδων

...


Διαβάστε Περισσότερα

05. Το Πρωτάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

04. Παιδιά στον Ήλιο

Παιδιά στον Ήλιο ...


Διαβάστε Περισσότερα

03. Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

...


Διαβάστε Περισσότερα

02. Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

01. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

...


Διαβάστε Περισσότερα
012345678910111213141516171819202122

Τελευταία Άρθρα

42.Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΒΙΟΫΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ
Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017
                                         ...
41.ΑΝΟΙΞΗ-Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Σάββατο, 13 Μαΐου 2017
                                         ...
ANOIΞH ο Θρίαμβος της ΖΩΗΣ!
Σάββατο, 29 Απριλίου 2017
                                         ...

11. Το Σιωπηλό Πιάνο

                                                                                                  Το Σιωπηλό Πιάνο

 

piano121

Προσφυγικές πολυκατοικίες.                                                                                                                                                            Η ηλικιωμένη γυναίκα, που προβάλλει στο κατώφλι, δούλευε μια ολόκληρη ζωή καθαρίστρια σε σπίτια και στο Δήμο, στην υπηρεσία του «άλλου».Τώρα ησυχάζει στη σύνταξή της.Ανοίγει περισσότερο την πόρτα και με καλεί πιο μέσα, στο σαλόνι, ένα μικρό δωμάτιο γεμάτο έπιπλα στριμωγμένα, στολισμένα μ’ επιτήδευση.

Με μια εσωτερική συστολή, που όμως βαραίνει απ’ τον όγκο της επίδειξης, σήκωσε ένα χοντροκαμωμένο πλεκτό χειροτέχνημα και μου δείχνει, με μια λάμψη ξαφνική στα μάτια :

Το πιάνο!..                                                                                                                                                                                      Ένα βαρύ γυαλιστερό όργανο, βουβό κι ακίνητο – ποιος ξέρει πόσα χρόνια …

−Ποιος παίζει πιάνο; - ρωτώ.                                                                                                                                                                Μια αμήχανη σιωπή, όμως η απάντηση ήταν έτοιμη από καιρό και δοκιμασμένη.

−Από κορίτσι το ’χα όνειρο ένα πιάνο…                                                                                                                                            Λάμπει το πρόσωπο μέσα στις ρυτίδες της. Το ήθελε και, όταν μπόρεσε, το πήρε. Αργά; Τι πάει να πει … Δυσκολεύτηκε, μα τα κατάφερε. Το έχει πλάι της, να ομορφαίνει τη ζωή της, το χαϊδεύει, το ξεσκονίζει, το στολίζει. Δεν πρόλαβε στα νιάτα της να μάθει την τέχνη του. Οι συνθήκες δεν την άφησαν. Την πολέμησαν, μα τις πολέμησε κι αυτή. Έβαλε στόχο μιας ζωής να τ’ αποκτήσει, με οικονομίες, με θυσίες κι ονειρέματα.

Διαβάστε περισσότερα: 11. Το Σιωπηλό Πιάνο

12. Το Βουνό και οι Ταυτότητες

                                                                                       Το  Βουνό  και  οι  Ταυτότητες

01 0017

Το τοπίο ξεχειλίζει οικοδομήματα ως μέσα στα νερά Εξαφανισμένη η γη δεν ανασαίνει. Όγκοι βαριοί συνωστισμένοι ως πέρα στον ορίζοντα.

Γιατί κολλάνε έτσι οι άνθρωποι ο ένας πλάι στον άλλο κι εμποδίζονται στην ελευθερία τους και μισιούνται και δεν γνωρίζονται κι είναι κοντά μόνο για την συναλλαγή;

                                                                                        Ο   Ποιητής

                                                        ι  

                                                      Κι αύριο είναι πρωί – μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε

                                                                                                                        προς τις

                                                      κρυψώνες του ήλιου.

 

Πέρα η οροσειρά τινάζεται στα μάκρη σφιχτά, συνέχοντας τα πλάσματά της προστατεμένα μ’ έναν δακτύλιο αύρας, έξω απ’ τον δαιμονιώδη ίλιγγο των μηχανικών ταχυτήτων, σημαδεμένη, ωστόσο, με κεραίες εικονο-ηχο-λήψης στην πιο ψηλή κορφή, σαν τον ταύρο που ξέφυγε καρφωμένος κουβαλώντας πάνω του τ’ ακόντια της ιαχής.

Διαβάστε περισσότερα: 12. Το Βουνό και οι Ταυτότητες

13. Ποίημα Σεφέρη

                                  Ποίημα Σεφέρη «Ο Στρατής Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους»

                                                                                    Ο   Ποιητής

 

553001 625759134105024 829975305 n

 

                                              Το πρώτο πράγμα που έκανε ο θεός είναι η αγάπη ∙

                                              έπειτα έρχεται το αίμα

                                              κ’ η δίψα για το αίμα,

                                              που την κεντρίζει

                                              το σπέρμα του κορμιού καθώς τ’αλάτι.

 

                                             Το πρώτο πράγμα που έκανε ο θεός είναι το μακρινό

                                                                                                                          ταξίδι ∙

                                             εκείνο το σπίτι περιμένει

                                             μ’ ένα γαλάζιο καπνό,

                                             μ’ ένα σκυλί γερασμένο,

                                             περιμένοντας, για να ξεψυχήσει, το γυρισμό .

                                                                                                                                (Γιώργος Σεφέρης)

 

14. Ελύτης: Ιδού Εγώ

                                                                                                     ελύτης  -  ιδού  εγώ

13337 31069999 big

 

                                                                                        Ο Ποιητής

 

                                                                                                                                                                

                                                                                                                                                                                      971077 394664197309382 2109438407 n

 

 

 

        Ιδού εγώ λοιπόν

                                                                                                                                                     

 ο πλασμένος για τις μικρές Κόρες και τα νησιά του

                                                             Αιγαίου ∙Xristos 1

       ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών

 

και μύστης των φύλλων της ελιάς

 

       ο ηλιοπότης και ακριδοκτόνος.

 

Ιδού εγώ καταντικρύ

 

       του μελανού φορέματος των αποφασισμένων

 

και της άδειας των ετών, που τα τέκνα της άμβλωσε,

 

       γαστέρας το άγγρισμα!

    

Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή προσβάλλει τα βουνά.

 

       Μοίρα των αθώων, πάλι μόνη, να σε, στα Στενά!

 

Στα Στενά τα χέρια μου άνοιξα

 

       Στα Στενά τα χέρια μου άδειασα

 

 

Κι άλλα πλούτη δεν είδα, κι άλλα πλούτη δεν άκουσα

 

       παρά βρύσες κρύες να τρέχουν

 

Ρόδια ή Ζέφυρο ή Φιλιά.

 

       Ο καθείς και τα όπλα του, είπα:

 

Στα Στενά τα ρόδια μου θ’ ανοίξω

 

       Στα Στενά φρουρούς τους ζέφυρους θα στήσω

 

τα φιλιά τα παλιά θ’ απολύσω που η λαχτάρα μου άγιασε!

 

   Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή προσβάλλει τα

                                                                   βουνά.

Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα!»  

                                          (Οδυσσέας Ελύτης

                                           «Άξιον Εστι»Τα Πάθη)

15. Διονύσου Πλούς

                                                           Διονύσου   πλους

 

                        Η έκτασις του αχανούς

                        Αιγαίου εκοιμάτο

                        κ’ έβλεπες δύο ουρανούς ∙

                        ο εις ην άνω κυανούς,

                        γλαυκός ο άλλος κάτω.

                                    ( . . . )

                        Ην το κατάστρωμα ευρύ,     20110926 1302970843

                        πλήρης ανδρών η πρύμνη ∙

                        βήμα την έκρουε βαρύ

                        αντήχουν άγριοι χοροί

                        και εναλίων ύμνοι.

                                    ( . . . )

                        Εις δε την πρώραν απαλώς,

                        εις δέρματα πανθήρων,

                        νέος κατέκειτο καλός,      

                        εις τον βραχίον’ αμελώς

                        το σώμα υπεγείρων.

                                                                                                                   

                                  ( . . . )

                        Σπανία ην η καλλονή

                        αυτού του νεανίου.

                        Μάλλον εφαίνετο γυνή,

                        έχουσα όψιν ευγενή

                        και πλήρη μεγαλείου.                        

                                   ( . . . )

                        Χρυσούν εκράτει αφ’ ενός

                        περίγλυφον κρατήρα,

                        και με θωπεύματα κυνός

                        ωραία τίγρις ταπεινώς

                        τω έλειχε την χείρα.  

                                    ( . . .)

                         Επί της άλλης δε χειρός

                         προσέκλινεν ηρέμα

                         νεάνις, κρίνος ανθηρός,

                         και εις το βλέμμα της πυρός

                         αυτός προσήλου βλέμμα.  

                      

                                                                   (Αλέξανδρος Ραγκαβής)