23.OΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

22.ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

...


Διαβάστε Περισσότερα

20.Περιμένοντας τους βαρβάρους

...


Διαβάστε Περισσότερα

21.ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ-ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

19.Θέρος στις Εξοχές της Καρδιάς

...


Διαβάστε Περισσότερα

18. Δημιουργική Τοπιογραφία

Δημιουργική Τοπιογραφία - Ταξιδιώτες του Χρόνου - Πειραιεύς = Πέρασμα Ακταία γαία γεννημένη μες στις κοσμοθεμελιακές οδύνες με κρυσταλλογενείς πτυχώσεις, πρωτολουσμένη την ηφαίστεια ενέργεια, όλο...


Διαβάστε Περισσότερα

17. Ελύτη . . . Ένα Δελφίνι Ελληνικό

...


Διαβάστε Περισσότερα

16. Ποίημα Ναζίμ Χικμέτ

...


Διαβάστε Περισσότερα

15. Διονύσου Πλούς

...


Διαβάστε Περισσότερα

14. Ελύτης: Ιδού Εγώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

13. Ποίημα Σεφέρη

...


Διαβάστε Περισσότερα

12. Το Βουνό και οι Ταυτότητες

...


Διαβάστε Περισσότερα

11. Το Σιωπηλό Πιάνο

...


Διαβάστε Περισσότερα

10. Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονία

Ένα Ρολόι Ψυχικού Συντονισμού στην Κοσμική Αρμονíα ...


Διαβάστε Περισσότερα

09. Πνευματική Αφαίμαξη

...


Διαβάστε Περισσότερα

08. Το Ρηνάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

07. Η Νέα Αργώ

...


Διαβάστε Περισσότερα

06. Ο Χαρταετός και το Άγαλμα των Τριών Ρόδων

...


Διαβάστε Περισσότερα

05. Το Πρωτάκι

...


Διαβάστε Περισσότερα

04. Παιδιά στον Ήλιο

Παιδιά στον Ήλιο ...


Διαβάστε Περισσότερα

03. Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

...


Διαβάστε Περισσότερα

02. Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου ...

...


Διαβάστε Περισσότερα

01. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

...


Διαβάστε Περισσότερα
012345678910111213141516171819202122

Τελευταία Άρθρα

43.ΓΙΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ
Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017
                                         ...

01. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

                                                                                   Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

 

 1 1ceb1cebccf85ceb3ceb4ceb1cebbceb9ceac1010734 1439794079583731 2027926509 n

                                                                           

Στον ερωτικό κύκλο της Γης γύρω απ’ τον ήλιο, οι σταγόνες του Παγκόσμιου Ωκεανού γίνονται βροχή, γίνονται χιονοκρύσταλλοι μοναδικοί, γίνονται ευωδιαστά άνθη. Με σιγανά φλάουτα στη λατρεία της Γης ξεκινά η Ιεροτελεστία της Άνοιξης*.

  

Ετούτη η μέρα πλημμυρίζει φωνές πουλιών. Είναι που ημέρεψε ο καιρός, μετά απ’ τις παγωνιές, τ’ ανεμόβροχα και τα χιόνια του χειμώνα. Τα γυμνά δέντρα γεμίζουν άσπρα και ρόδινα ανθάκια και πίσωθέ τους σκάνε θαλερές κορφούλες τα καινούργια πράσινα φύλλα, όλα εμπιστεμένα στα χαμόγελα του ήλιου, που χαϊδολογάει τρυφερά τα πλάσματα που βρίσκονται μέσα στην αγκάλη της προστασίας του.

 

−«Είναι ο Απόλλωνας, που επιστρέφει επάνω στον άσπρο κύκνο του, μαζί  και μ’ άλλους κύκνους πολλούς, κι επάνω στα φτερά τους αμέτρητα μικρά πουλιά. Κρατεί την χρυσή λύρα του και παίζει την μελωδία της Αρμονίας. Έρχεται από την χώρα των Υπερβορείων, όπου η Άνοιξη είναι παντοτινή και όπου το φως είναι οι λάμπουσες τέλειες Ψυχές.

Είναι φως χρυσό τα μαλλιά του, άκοφτα απ’ την ημέρα της γέννησής του, που ανεμίζουνε κυματιστά πάνω απ’ τους τόπους και ξυπνούνε την ζωή.

Πηγαίνει στην γενέτειρα πατρίδα του, τη νήσο Αστερία Δήλο, όπου έχει τον ολόλαμπρό του θρόνο.

 

Απολλων 1

 

Διαβάστε περισσότερα: 01. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

02. Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου

                                                    Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου

 

25cf258025ce25bb25ce25b125ce25bd25ce25bf25ce25b425ce25b925ce25bf25cf258225ce25bc25ce25b125ce25bd25ce25b125ce25b225ce25b725cf2582

Στο περιθώριο της κατεστημένης οργάνωσης κυκλοφορούν κάποιοι γραφικοί άνθρωποι αρπαγμένοι από ένστικτο, αδυναμία ή από παράδοση σ’ ένα ρόλο βιοπορισμού, σαν το λουλούδι που φυτρώνει στα κεραμίδια.

Έρχονται περιοδικά και στην καθιερωμένη ώρα τους, ανεβάζοντας την εκτίμηση της κοινής συνείδησης απ’ αυτή τους την ακρίβεια. Είναι οι γυρολόγοι που ζωντανεύουν τους άδειους δρόμους και τους αρχαίους αντίλαλους, «διέξ το μύρτον… ».

Ένας ασκητικός γέρος με καλάθι περασμένο ως τον αγκώνα του

−Βδέλες, αβδέλες…                                                                                                                                                                                       φωνάζει με αντήχηση στους δρόμους του καλοκαιριού. Τον καλούνε μέσα οι γυναίκες, να κάνουν οι ηλικιωμένοι αφαίμαξη, να μην πλαντάξουν απ’ το πολύ αίμα και την πίεση.

 

Άλλος γυρνάει σαν εφευρέτης με γυαλιά και φόρμα.

Επιδιορθώνω ραπτομηχανές, βελόνες ραπτομηχανών…                                                                                                                                       επαναλαμβάνει με φωνή βλαχοτενόρου. Απ’ τις αυλές πετάγονται φωνές μιμητικές των παιδιών, να κοροϊδέψουν.

Άλλος λιμάρει μαχαίρια, ψαλίδια μ’ ένα τροχό σε ξύλινη σκαλωσιά.

−Ψαλίδια και μαχαίρια ακονίζω …

Άλλος πουλάει χαλβά πολίτικο σ’ ένα ταβλά. Είναι άσπρος, σκληρός με φιστίκι. Τον κόβει μ’ έναν μικρό πέλεκυ. Ο ίδιος τα καλοκαίρια πουλάει καϊμάκι παγωτό με βύσσινο σε βαρκούλα και χωνάκι. Σφυράει την άφιξή του μ’ ένα κόρνο που φυλάει στην τσέπη του.

Διαβάστε περισσότερα: 02. Από τους Γραφικούς Μικροπωλητές στα Όνειρα του Κόσμου

03. Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

                                                                                       Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

 

children-playing

 

Ποιον μυστικό κώδικα ακολουθώντας μαζεύονται ένα – ένα σιωπηλά τα παιδιά στο δρόμο κι όλα μαζί βουίζουν, διηγούνται εντυπώσεις, ανταλλάσουν εμπειρίες, υποδύονται ρόλους, προπονούνται για την κατοπινή τους ένταξη στα καθιερωμένα της κοινωνίας, επί ποδός πάντα ως και μέσα στα όνειρά τους : ανεβαίνουν, κατεβαίνουν, σκαρφαλώνουν, πηδάνε, τσουλάνε, τρέχουν, τρέχουν, τρέχουν ανιχνευτές δρωμένων.

                                                                                          

−Ήρθε το τσίρκο στην κάτω γειτονιά, το ατομικό καράβι μπαίνει στο λιμάνι, έπεσε το καλώδιο κι έκαψε τον τεχνίτη στην κολόνα, ο Γιώργος έκλεψε την Λίνα που δεν του έδιναν, χάθηκε ο Πάνος στο ναυάγιο, μια καμήλα γυρίζει τα σοκάκια κι ολόγυρά της άνθρωποι μ’ ανοιχτές ομπρέλες διαφημίζουνε αλάτι, οι εργάτες του τσιμεντάδικου ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο σε απεργία πείνας, πέθανε ο βασιλιάς , γύρισε ο Κώστας απ’ την Γερμανία, έρχεται το γαϊτανάκι που χορεύει, βγήτε όλοι έξω, γυρίζουνε ταινία στον γκρεμό, ο Επιτάφιος στρίβει τη γωνία, πυροτεχνήματα στον ουρανό, ο Μάρκος έβγαλε καινούργιο τραγούδι, ήρθαν οι αρχαιολόγοι στο Αφροδίσιο...

Διαβάστε περισσότερα: 03. Ο Μυστικός Κώδικας των Παιδιών

04. Παιδιά στον Ήλιο

                Παιδιά   στον   Ήλιο                

 

paidia ston ilio 1

 

 

 

Απέραντο τοπίο μες στον ήλιο

                               Όλα σε υπαρξιακή διαστολή

 

Λαμπερό ώριμο διαπεραστικό μέσα στην ύλη των πάντων φως βαθύ χρυσοκίτρινο της διάθλασης μελιού πάνω απ’ το ξερό αφράτο χώμα, στις απλωμένες ανάσκελες αγκάλες της γης της ερημιάς κι ως πέρα ψηλά και μακριά στα αχανή, μεθάει, μαγεύει τα αριά δέντρα με τα χρυσαφιά μπουμπουκιασμένα άνθη που χύνουν κόκκινες μικρές κλωστές λεπτότητας και πρόκλησης στους αισθησιασμούς. Ακινητούν πιωμένα τον ήλιο εκστασιασμένα στο άνοιγμα της απόλυτης έκφρασής τους, υψώνοντας σε γερούς δυνατούς κλώνους το ξεχύλισμα της αγάπης των ανθών τους. Τα φύλλα τους σχεδόν ανύπαρκτα, αιθερικά, μικρούλες στιγμές στοιχιασμένες πάνω σε γερτούς λυρικούς άξονες..

Όλη του κόσμου η αιτία για ύπαρξη εκφρασμένη εδώ: στην ελεύθερη αρμονική ανάπτυξη, στον στοχασμό των ανθών.

Φως η πρώτη ουσία του κόσμου ∙ η αγάπη του πυκνώνει χορευτικά τα διαστήματα, γεννά τα όντα και τα τρέφει, να βρουν τη συνείδηση του απολύτου και να αυτοπραγματωθούν.

                                                                              Αυτή : η   Α γ ά π η

Όλα ακινητούν στην τελειότητα της ώρας, ως κι η ανάσα.   Μουσικές ασύλληπτες διαστέλλονται. Όλα μία βάφτιση φωτός.

Κι οι πύλες του συγκεκριμένου : ζουζουνητά μικρών αθέατων εντόμων, τρεμετίσματα διάφανων φτερών στις αιθρίες, στις ριπιδωτές αναδι-πλώσεις της ζέστης μες στον ακίνητο αέρα. Μέλισσα κοινωνεί στη γύρη το λουλούδι, πουλί μεταγγίζει τροφή στ’ ανοιγμένα στόματα νεοσσών, μυρμήγκι κουβαλά τον σπόρο, ελάφι ζυγιάζει τον καιρό περ’ απ’ τις αγριοτριανταφυλλιές, αράχνη κεντά στο κενό ακτινωτό δίχτυ αόρατο, ιππόκαμπος χορεύει τον έρωτα, χρώματα αλλάζοντας στα θαλάσσια βάθη… το ροζ μπαλόνι που ξέφυγε απ’ το παιδικό χέρι ανεβαίνει στα ύψη, ανεβαίνει ψηλότερα, δίχως τέλος ψηλότερα, ορίζοντας το αχανές.

 

Πάνω στο χώμα, που βαστάει μια ζεστή γλυκιά ενέργεια ζωογόνου ήλιου, καθισμένα γυμνοπόδαρα μικρά παιδιά σε κύκλο αυτοσχέδιου παιχνιδιού χτυπούν τα χέρια τους στη γη τραγουδώντας. Τα υψώνουν στον αέρα. Κι ο αέρας φως ανεβάζει σε κύκλους διάφανους, φτερά πουλιών και σπόρους φτερωτούς, σώματα μισόγυμνα παιδιών που κυνηγούνε μ’αργές ανάερες κινήσεις να τους πιάσουν, πέφτουν στα γόνατα στη γη, να κλείσουν με την παλάμη τους ανοιγμένη στο χώμα τις ακρίδες που πηδούν, να ιδούν το χρώμα στο φουρό κάτω απ’ το φτερό τους.

Έχουν μια σοβαρή προσήλωση σ’ αυτό που κάνουν. Η δράση τους έχει τη βεβαιότητα του σοφού πρωτόγονης κοινότητας που μεταφράζει τις επιταγές του αοράτου σε ιεροτελεστίες και νόμους. Μεθυσμένα ζωή υψώνουν μες στα γέλια τους τα χέρια, να χαιρετίσουν τ’ αλεξίπτωτα των σπόρων, που σηκώνονται σε ύψη περ’ από το ανάστημα και το άλμα τους. Εκεί που ανοίγονται ταξίδια ονείρων και που σίγουρα μεγαλώνοντας θα φτάσουμε: σ’ Ανατολή και Δύση θα φέρουμε γύρα τον πλανήτη και στ’ αστέρια θα ταξιδέψουμε με στοχαστές επιστήμονες καλλιτέχνες και ίσως κάποτε αγγίσουμε το Θεό.

 

                                                                      Είμαι  μέσα  στον  κύκλο  τους

                                                                                                και  μες  από  τα  μάτια  τους  κοιτάζω:

                              

                                                                                             Κ ύ κ λ ο υ ς,     κ ύ κ λ ο υ ς

                                                                     κ ύ κ λ ο υ ς   δ ι ά φ α ν ο υ ς   α ν ε β ά ζ ε ι   τ ο   φ ω ς.

 

187606-WHERE ANGELS PLAY

 

05. Το Πρωτάκι

                                                                                                        Το Πρωτάκι

 volegov02

 

Γυρίζει ο καιρός και ωριμάζει τη νέα συνθήκη :

 

Βγαίνοντας πρωτάκι από τη μεσημβρινή καγκελόπορτα της αυλής του σχολείου, στ’ αντικρινό πεζοδρόμιο του «γυαλάδικου» ένας κόσμος ονείρου : ένας λόφος αμέτρητα χρωματιστά γυαλάκια στριφογυριστά με καμπύλες σγουρές απολή-ξεις σε ποικίλα τυχαία σχήματα και χρώματα αιθέρια, ροζ, μαβιά, γαλάζια, μπλε, διάφανα, μελιά, θυμίζουν ζώα, λουλούδια, όνειρα. Τι θαύμα είναι τούτο …              

Γονατίζω, τ’ αγκαλιάζω, βυθίζω τα δάχτυλα στον κρυσταλλένιο σωρό όλων των παραμυθιών του κόσμου, τ’ ανακατεύω, τα υψώνω στο φως χιλιολαμπυρίζοντα αστέρια, κομμάτια ήλιων ριγμένα μπρος στα πόδια μου : πολυπρισματικοί διερμηνευτές τ’ απείρου, διαμπερείς ανοιχτοί καθρέφτες ατέρμονων συνειδητοτήτων, γέλια και νερά και κελαϊδίσματα και ζωές ν’ ανοίγονται στα πέρατα του φωτός.

                                                                                                                                            . . . . . . .

 

Κάποτε συμμαζώνομαι πάλι στο μέγεθος της υπόχρεης καθημερινότητας που προγραμματίζει τα βήματά μου, τα φορτία μου : από ’κει ως εδώ. Αμίλητη σηκώνομαι όλο μάτια στην ομορφιά. Μακρύνομαι. Οι φούχτες ανοίγονται στις τσέπες μου, αδειάζουν : κομμάτια έκπτωτου θεού αστρόσκονη που πρόλαβα να πιάσω.

−Κοίτα …                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Tα υψώνω με ανοιχτή παλάμη στα μάτια των παιδιών

−Κοιτάχτε τα …                                                                                                                                                                                                                                                                                                      To ξένο χέρι με μια απότομη κίνηση τα τινάζει κάτω στο χώμα :

−Σκουπίδια των γυαλάδων απ’ τα μπουκάλια και τις πιατέλες στη βιοτεχνία.

  Στρίβουν, φυσάνε οι γυαλάδες τις φωτιές … κι ετούτα τα πετάνε …                                                                                                                                                                                                                        Οργίζομαι στη χυδαιότητα της αγριότητας. Έτσι πάντα πονάει αυτή η γνώση ;

 

Σκύβω, μαζεύω τους θησαυρούς μου, ανάκατους με χώματα.

Άρα, μου φτάνει μια ζωή, για να τους ξεδιαλύνω ;

 kardia ab

                                                                                                                                                       

Κι όταν στον περίπατο της ακρογιαλιάς, ένα δειλινό, αντικρίζουμε το υπέροχο φυτό με τα στρογγυλά φύλλα και τ’ άσπρα ολάνοιχτα άνθη, με τους μαβιούς λεπτούς στήμονες, να κρέμεται αγέρωχο με γνώση και καρτερία στον απόκρημνο βράχο

−Αχ ! « το ανθόσπαρτο των κυμάτων » , υπέροχο,

  Θεέ μου, υπέροχο λουλούδι …                                                                                                                                                                                                                                                                                   λέω, χτυπώντας η καρδιά μου γρήγορα απ’ τη χαρά της ομορφιάς του να σπάσει, γελάει μια μεγάλη γυναίκα περιπαίζοντας :

−Κάπαρη είναι, νόστιμη για τη σαλάτα

 

                                       Δε μιλάμε την ίδια γλώσσα .

                                                                                                      

                                                                Όμως εγώ δεν θα μπω στον κανόνα τους.

 

249039 462153823859631 1992871141 n