ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

στον Περίπατο των Στοχαστών

buds--fresh-rose--white-rose--present 3189713 

prosklisi

 

«Η  Ανθρωπότητα θέλει νʼαγαπήσει. Θέλει νʼαγαπήσει απʼτην αρχή,   μʼόλη την αγάπη που έχει στο μεταξύ ενσαρκώσει απʼόλη της  την  πείρα,κεντρισμένη μόνο απʼ τη δημιουργική πνοή της.» 

«Ο αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός είναι ο πολιτισμός «οπού η υφή του ασφαλώς δεν αφορά μια ξέχωρη φυλή,αλλά στο βάθος όλες τις φυλές του κόσμου και που αντιπροσωπεύει μʼέναν τρόπο το δυναμικό του Παγκοσμίου Πνεύματος.»

 «Ομπρός οι Δημιουργοί!...Την αχθοφόρα ορμή Σας  στυλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος! 

...  Πρωτάκουστες,βαριές με ζώνουν Αρμονίες!Ομπρός,συντρόφοι, βοηθάτε να σκωθεί,να γίνει ο ήλιος Πνέμα!

 Σιμώνει ο νέος Λόγος πʼ όλα θα τα βάψει  στη νέα του φλόγα,νου και σώμα, ατόφιο ατσάλι(...)

      Ομπρός,παιδιά,και δε βολεί μονάχος του νʼ ανέβει ο ήλιος(...) σπρώχτε με χέρια και κεφάλια,για νʼ αστράψει

ο ήλιος Πνέμα!»

 Άγγελος   Σικελιανός             

(Από «Δελφική Έκκληση»,            

«Ο Διθύραμβος του Ρόδου» και       

«Πνευματικό  Εμβατήριο»)           

            715 399712120077365 1069636069 n

                                                                              «Εντολή σου» είπε «αυτός ο

                                                                                κόσμος                                                                          

                                                                                και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου

                                                                                είναι                                                                     

                                                                                Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε» είπε.                                                                                                                                                                                                                                               

                                                                                     Και τα χέρια του άπλωσε όπως κάνει  

                                                                                     νέος  δόκιμος Θεός για να πλάσει

                                                                                     μαζί αλγηδόνα κι ευφροσύνη.                                                                                                

                                                                                     Τη γλώσσα μού δωσαν ελληνική                                                

                                                                                     το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου

                                                                                     Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου(...)

                                                                                     Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο

                                                                                     ανεπαίσθητους συριγμούς , ν’ ακριβολογώ μες στα μυστήρια.

                                                                                     Μιά γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και 

                                                                                     άλλο πράγμα ο έρωτας · άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα · άλλο η

                                                                                     πίκρα και άλλο το μαράζι · άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά . Με

                                                                                     καθαρούς τόνους , θέλω να πω, που―αλίμονο―τους αντιλαμβάνονται

                                                                                     ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται

                                                                                     από το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φως του είναι ο 

                                                                                     αφομοιωμένος μας μόχθος , έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται

                                                                                     κάθε μέρα όλο θάμβος για να μας ανταμείψει.

                                                                                     Θέλουμε δε θέλουμε , αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιάς

                                                                                     αέναης ανταλλαγής ανάμεσα σ’ αυτό που μας συντηρεί και σ’ αυτό

                                                                                     που του δίνουμε για να μας συντηρεί : το μαύρο που δίνουμε , για να

                                                                                     μας αποδοθεί λευκό · το θνησιμαίο , αείζωο.  

                                                                                     Και χρωστάμε στη διάρκεια μιάς λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.                                                                                

                                                                                                                                                           Οδυσσέας Ελύτης                                     

                                                                                                                     ( Από το «Άξιον Εστί» και τον «Μικρό Ναυτίλο»:

                                                                                                                                                     ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ)            

 

 

           

    stellaria

 

    YΜΝΟΣ ΕΙΣ ΜΟΥΣΑΝ